Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

ΕΥΧΕΣ


Πολλές ευχές σε όλους για το 2012....Θα μας χρειασθούν!

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Κι ένα καλό νέο ...











Aπ ότι φαίνεται τα νέα για τη Ραψάνη είναι αισιόδοξα. Χθες ο Δήμαρχος ανακοίνωσε ότι η μελέτη για την προστασία της Ραψάνης ( καθώς και της Καλαμίτσας ) είναι έτοιμη. Ο προϋπολογισμός του έργου για τη Ραψάνη είναι 2 εκατομ. Ευρώ. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι η ακτή καθημερινά μειώνεται λόγω αλλαγής των θαλάσσιων ρευμάτων, αλλά και ότι σε πρόσφατη θαλασσοταραχή είχε καταρρεύσει μέρος του τοιχίου στη παιδική χαρά στο Περιστέρι. Σύμφωνα με το Δήμαρχο η μελέτη του Δ.Π.Θ. προβλέπει τη δημιουργία τεχνητών υφάλων-προβόλων που θα βοηθήσουν τη εναπόθεση της άμμου στην ακτή, εμποδίζοντας τη διάβρωση. Ας ελπίσουμε ότι όλα αυτά θα γίνουν έγκαιρα και η αμμουδιά θα σωθεί.

Λέτε;;;

Το διαβάσαμε στη χθεσινή Πρωϊνή.
Και είναι αλήθεια ότι τον χάσαμε τις Πέμπτες
τον τελευταίο καιρό.
Όμως αποδώσαμε σε άλλο λόγο ... τις απουσίες του,
που απ΄ότι φαίνεται ότι δεν ήταν ο μόνος.
Πάντως στο κόψιμο της πίτας
δήλωσε εκ των προτέρων παρών!

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Αντιστροφη πορεια

Δυο αρθρα στον Guardian τις τελευταιες εβδομαδες τραβηξαν την προσοχη μου.
Το πρωτο αρθρο αναφερεται στην μεταναστευση νεων απο τις νοτιες ευρωπαικες χωρες που περιλαμβανει την Ελλαδα.
Οι παραδοσιακοι προορισμοι της βορειας Ευρωπης αγνοουνται και οι νεοι προτιμουν χωρες εκτος Ευρωπης. Ενδιαφερον εχει η μεταναστευση νεων σε πρωην αποκοιες. Πολλοι Πορτογαλοι εχουν παρει το δρομο για την Μοζαμβικη, την Αγκολα και την Βραζιλια. Ειδικα η Βραζιλια με μεγαλη αναπτυξη ειναι ιδιαιτερα ελκυστικη για τους πορτογαλους που φυσικα δεν εχουν προβλημα γλωσσας. Τα τελευταια 30 χρονια η Πορτογαλια και η Ισπανια ηταν χωρες υποδοχης μεταναστων απο τις πρωην αποικιες αλλα η οικονομικη κατασταση στην Ευρωπη εχει αντιστρεψει την ροη. Η Αργεντινη ειναι μια χωρα χωρις μεταναστευτικους περιορισμους το οποιο ειναι κατι πολυ σπανιο για σημερα.
Στην Ελλαδα αναφερεται για αυτους που πηγαινουν στην Αυστραλια. Εδω το νουμερα διαφερουν απο το χιλιαδες ατομα (ραδιο αρβυλλα) στο 450 δεκτες αιτησεις απο την πρεσβεια της Αυστραλιας στην Αθηνα. Επισης αναφορα γινεται σε Αυστραλους ελληνικης καταγωγης που ηρθαν στην Ελλαδα και επιστρεφουν στην Αυστραλια. Η Αυστραλια δεχεται μεταναστες αλλα εχουν ενα βαθμολογικο συστημα με κυριο χαρακτηριστικο τη λιστα επαγγελματων που τους ενδιαφερει (πχ κομμωτριες εχουν μεγαλη ζητηση!)
Μετα απο μια εκθεση δουλειας στην Αυστραλια στην Αθηνα, 40,000 εκδηλωσαν ενδιαφερον για περισσοτερες πληροφοριες.
Το δευτερο αρθρο αναφεροταν σε εναν πατρινο με 10 παιδια που ζητησε την πολιτεια να φροντισει τα 4. Θλιβερη ιστορια μια και ο ακρογωνιαιος λιθος της ελληνικης κοινωνιας, η οικογενεια, βρισκεται σε κριση. Στην Πατρα, ο αριθμος των οικογενειων που εχει ζητησει βοηθεια εχει ανεβει απο 400 σε 1200 που σημαινει οτι η μεσαια ταξη υποφερει.
Και ομως υπαρχουν καπου λεφτα, ενας φιλος μου που πουλα ρουχα, μου ειπε οτι πουλαει ιταλικα τζιν 400 λιρες το ενα και δεν προλαβαινει να προμηθευσει ολους τους πελατες του. 

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

(not greek) Statistics

Επισκεπτες
56.4% εχουν ελληνικο browser
82% ειναι απο την Ελλαδα
35% απο την Αθηνα και 23% απο την Καβαλα
63% νεοι επισκεπτες 37% επιστρεφοντες
32% εχουν επισκεφθει το μπλογκ περισσοτερο απο 200 φορες
Αλλα διαφορα
Δημοφιλεστερο αρθρο ειναι με μεγαλη διαφορα τα σηματα τροχαιας απο το 2009
Τα Σηματα Τροχαις εινα απο του ορους που φερνουν επισκεπτες αλλα 30 xronia ειναι επισης δημοφιλες (παραλλαγες του ορου φερνουν 60% των επισκεπτων) που μαλλον σημαινει οτι περισσοτεροι ξερουν για το μπλογκ και το ψαχνουν με το ονομα του.
Ενας ορος που μου κανει εντυπωση ειναι 'πετριδης καπνεμπορος καβαλα' (#4 στη λιστα ορων)
60% των επισκεπτων ερχονται κατευθειαν στο μπλογκ
Για τα σχολια δεν εχω στατιστικα (χρειαζεται να πληρωσεις για τις πληροφοριες) αλλα ελπιζω να εχουμε σχολια απο περισσοτερα ατομα περα απο τον κυκλο των γνωστων υποπτων

Στοιχεία από το παρελθόν (Ι)

Πριν καιρό βρήκα σε ιστολόγιο της γείτονος χώρας κάποιες φωτογραφίες ιδιαίτερα αξιόλογες. Στο ιστολόγιο αναφέρεται ότι έχουν τραβηχθεί το 1917, κατά την περίοδο δηλαδή της 2ης Βουλγαρικής κατοχής (1916-1918) που θεωρήθηκε και η πλέον θηριώδης για την πόλη και τον πληθυσμό της. Λεηλασίες περιουσιών, βίαιοι εκπατρισμοί, όμηροι, θάνατοι από πείνα είναι μερικές από τις αναμνήσεις και τα παθήματα Καβαλιωτών εκείνης της περιόδου, που δυστυχώς ποτέ δεν μάθαμε στο σχολείο. Θεωρείται ότι ο αριθμός των θανάτων από πείνα στην Καβάλα εκείνη την περίοδο, πλησίαζε τα 10.000 άτομα (μαρτυρία Ν.Σερδάρογλου στις 13/2/1919).
Στις φωτογραφίες φαίνεται μια πόλη αγνώριστη σε μας.
Στην πρώτη, στο κέντρο της, το Διοικητήριο (Α) της Οθωμανικής περιόδου (μέχρι πρόσφατα το Δικαστήριο) που κτίσθηκε το 1896 από το Χιώτη Καϊμακάμη Εμίν Πασά, με τις εθελοντικές προσφορές πλούσιων Τούρκων αλλά και με την ''εθελοντική'' εργασία των Ελλήνων... Μπροστά του διακρίνεται ένας τεράστιος πλάτανος που φημολογείται ότι τα χαμηλότερα κλαδιά του χρησίμευαν και ως αγχόνες ( Ε. Πέγιου). Δίπλα του βρίσκονται τούρκικα νεκροταφεία (C) και μπροστά από το Διοικητήριο οι παράγκες και οι πάγκοι είναι από το εβδομαδιαίο παζάρι που γινόταν κάθε Παρασκευή στη περιοχή της πλατείας Νικοτσάρα . Λίγο πιο πέρα ξεκινάει η οδός Ομονοίας (Β) ενώ στο βάθος διακρίνεται η περιοχή ''Μπιζάνι'' (D) όπου και ο ''οίκος'' της Μαριγώς που σε παλαιότερη ανάρτηση αναφέρθηκε. Ο Τούρκικος μιναρές υψώνεται άθικτος προς τον ουρανό.
Υ.Γ. Δεν περίμενα ότι το κτίριο (R) που παίζαμε καραμπόλα και μπαλάκια ήταν τόσο παλιό!

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Aπολογισμός

Δεν νομίζω να ήταν μόνο πιό βουβά και αθόρυβα τα φετινά Χριστούγεννα. Ήταν τα πιό μουντά, τα πιό ανήσυχα, τα λιγότερο αισιόδοξα, χωρίς χαρά, χωρίς ζεστασιά. Υπό την απειλή της χρωκοπίας και της κατάρρευσης της χώρας και την πιθανότητα επιστροφής στη δραχμή. Ακούμε συνέχεια ότι το 2012 που έρχεται θα είναι δυσκολότερο από τη χρονιά που φεύγει, και δυστυχώς βλέπουμε καθημερινά τους πολιτικούς μας να προσπαθούν να το πετύχουν.
Διαβάστε δίπλα το κείμενο που γράφτηκε δυό μέρες μετά τα Χριστούγεννα του 1959. Διαφορετικό πνεύμα και αισιοδοξία. Χρόνια δύσκολα, φτωχικά, αλλά και ελπιδοφόρα, με ανθρώπινους δεσμούς και χωρίς τη σημερινή αποξένωση. Τότε που ακόμη '' τη 25η του μηνός, προ της πρωίας, και νυκτός έτι ούσης, ως έθος εστί, συναγόμεθα πάντες εν τη Εκκλησία και αρχομένης της λοιπής ακολουθίας της κατά σάρκα Γεννήσεως...''. Παραμυθία για κάποιους αλλά παρηγοριά και ελπίδα για πολλούς. Και του χρόνου!
Υ.Γ. Στο κείμενο γράφεται για κάποιους χωρικούς που κατέβηκαν στην πόλη για να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Φαίνεται ότι οι λαϊκές αγορές δεν υπήρχαν τότε.

Βουβά Χριστούγεννα

Τα φετινά Χρισούγεννα ήταν τα πιο αθόρυβα απ' όσα μπορώ να θυμηθώ στη ζωή μου. Ασφαλώς, το ότι έπεσαν Κυριακή, δεν είναι η εξήγηση. Όλη η εβδομάδα που προηγήθηκε χαρακτηρίστηκε από την απουσία του κόσμου από την αγορά, τον εκ των ενόντων στολισμό της πόλης και γενικά την έλλειψη εορταστικής ατμόσφαιρας.
Η κίνηση λίγο αυξήθηκε την Παρασκευή και το Σάββατο, όμως, σε καμμία περίπτωση δεν έδινε την εντύπωση ότι έρχονται Χριστούγεννα.
Όπως λέει και μια βραζιλιάνικη παροιμία, "Η χαρά του φτωχού δεν κρατάει πολύ".

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Πολλοί από μας διατηρούμε μακροχρόνια (έως εξαιρετικά μακροχρόνια) συζυγική σχέση.
Όμως, κάποιοι σήμερα συμπληρώνουν 30 ολόκληρα χρόνια ενός ευτυχισμένου και ιδιαίτερα αρμονικού γάμου.
Χάρη και Αθηνά, Αθηνά και Χάρη, χρόνια πολλά!!!

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

Χριστούγεννα του 1959

Ένα απόκομμα από την εφημερίδα Ταχυδρόμος.
Το 1959 τα Χριστούγεννα έπεφταν Παρασκευή και οι εφημερίδες κυκλοφόρησαν κανονικά. Στο κέντρο φωτογραφίες από μαγαζιά, ενώ οι υπαίθριοι πωλητές έχουν στηθεί δίπλα στην Τράπεζα της Ελλάδος. Το κείμενο αριστερά, με αρκετά αισιόδοξο ύφος, αναφέρεται στα κάλαντα που τραγουδούσαν στην αγορά μαθητικές ομάδες (σε αντίθεση με τους ζητιάνους που είδαμε χθες) και στο γκύ που εκείνα να χρόνια άρχισαν να μαθαίνουν οι καταναλωτές...

Να τα πούμε;

Έχει δίκιο η Μαρία στο σχόλιό της, ότι κανείς δεν είπε φέτος τα κάλαντα στο Blog.
Ιδού λοιπόν μιά φωτογραφία (Ματεντζίδης) από τα Χριστούγεννα του 1969. Μαθητές της Εμπορικής Σχολής, στην Ομόνοια, μπροστά ακριβώς από τον Κομποχόλη βγήκαν να καλαντίσουν για να μαζέψουν χρήματα για την πενθήμερη εκδρομή τους. Από δεξιά οι Μ. Βουρτζούμης, Γ. Χουλίδης, Μυγδαλιάς (με το ακκορντεόν), Ε. Βέη, Α. Κρυσταλλίδου, Μ. Ιωσηφίδου, Σ. Κανάρη κλπ. Υποθέτω ότι με τέτοιο κέφι και ζωντάνια που φαίνεται στα πρόσωπά τους θα μάζεψαν αρκετά.
Φέτος πρωτάκουσα τα κάλαντα από μαθητές του 5ου Λυκείου στο ισόγειο του Εμπορικού κέντρου. Είχαν στήσει ένα Bazaar, όπου πουλούσαν γλυκά που έφτιαξαν οι ίδιοι για να ενισχύσουν το ταμείο τους, και μάλιστα με κέρασαν και ζεστό κρασί.

ΕΡΤ

Κυριακή των Χριστουγέννων, ώρα 11 το πρωί.
Μόλις τελείωσε η μετάδοση από την ΝΕΤ του "Ορατόριου των Χριστουγέννων" από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Και αμέσως μετά τους τίτλους του τέλους, πέφτει η διαφήμιση ότι την Κυριακή των Χριστουγέννων, στις 9 το πρωί, θα μεταδοθει το "Ορατόριο των Χριστουγέννων" από το Μέγαρο Μουσικής.
Αθάνατη Ελληνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση!!!!!.....

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Καλά Χριστούγεννα...........

............σε όλους με Αγάπη και Υγεία..... Θερμές ευχές στην Χριστίνα και τους Χρήστάδες μας.

ΤρίγωνΤα, Κάλαντα

Ή αλλιώς, ο ευτελισμός ενός εθίμου και η μετατροπή του σε συγκαλυμμένη επετεία.
Από νωρίς σήμερα το πρωί το κέντρο της πόλης καταλήφθηκε από γύφτους. Μια γύφτισσα (χοντρή χρωματιστή κάλτσα - παντόφλα) συνόδευε ένα, δυο, τρία ή τέσσερα γυφτάκια και τα καθοδηγούσε να μπαίνουν στα μαγαζιά να λένε τα "κάλαντα". Κι αυτά, κρατώντας στο ένα χέρι ένα τρίγωνο, έμπαιναν στα μαγαζιά με προτεταμένη την παλάμη του ελεύθερου χεριού.
Η πόλις εάλω από δεκάδες γυφτάκια και τις καθοδηγήτριές τους γύφτισσες/νταβατζήδες.
Παραμονή Χριστουγέννων, έτους 2011, στην Καβάλα, στο ανύπαρκτο ελληνικό κράτος.

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Νυχτερινές βόλτες

Χθες το απόγευμα στην Τενέδου λίγο πριν ανάψουν τα φώτα, όταν το σούρουπο άφηνε τη θέση του στη νύχτα. Διακρίνονται τα περιγράμματα των οικοδομών κι η θάλασσα που αντανακλά το τελευταίο φως της μέρας που φεύγει.
Στο βάθος το νέο Δικαστήριο κι αριστερά η ελάχιστη πλέον αμμουδιά που απέμεινε στην Ραψάνη εξαιτίας των φαινομένων διάβρωσης.
Φοβάμαι ότι σε λίγα χρόνια μόνο φωτογραφίες της θα βλέπουμε. Έμαθα ότι ο Δήμος σε συνεργασία με το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο από τον Αύγουστο του 2010 προσπαθούν να βρουν λύση. Η ενίσχυση του Φαλήρου με μπλόκια (για προστασία από τους νοτιάδες) και ένας αυθαίρετος μώλος στην Καλαμίτσα έχουν αλλάξει την κίνηση των θαλάσσιων ρευμάτων με αποτέλεσμα η άμμος της περιοχής να παρασύρεται στο βυθό. Δυστυχώς οι καιροί είναι δύσκολοι κι ας ελπίσουμε να μην είναι κι η Ραψάνη ένα από τα θύματα της κρίσης.

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Λεωφορείον εναντίον 2 στύλων


'' Χθες το πρωί - Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 1965 - αστικόν λεωφορείον οδηγούμενον υπό του εισπράκτορος Ι. Τ. ενώ μετέβαινεν εις την αφετηρίαν Βύρωνος, επέπεσεν επί δύο στύλων της ΔΕΗ τους οποίους απέκοψε και κατέστρεψε τον μανδρότοιχον επί της Αισώπου 8. Ανθρώπινα θύματα δεν υπάρχουν. Το ρεύμα διεκόπη επί 4ωρον περίπου. Ο Ι.Τ. απεστάλη εις την Εισαγγελίαν και η ΔΕΗ αποκατάστησε τις βλάβες. Ανωτέρω αριστερά το λεωφορείο και δεξιά το συνεργείον της ΔΕΗ επί το έργον. "
Υποθέτω ότι ο Χρήστος δεν θα το θυμάται γιατί θα ήταν στο σχολείο (Α΄ τάξη).

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Οταν τα πραγματα πανε ασχημα...

..ακομα και τα πιο απλα πραγματα γινονται δυσκολα. Διαβαζω στις καβαλιωτικες εφημεριδες για τη ιστορια με τα περιπτερα στη κεντρικη πλατεια. Καταγγελιες ο ενας, κεραυνους ο αλλος αλλα η ουσια ειναι οτι τα περιπτερα δεν ειχαν αδεια (Οπως δειχνει η εκ των υστερων εκδοση αδειων). Πως ειναι δυνατον ο Δημος να επιτρεπει την κατασκευη και λειτουργια τους χωρις αδεια?
Ο δημαρχος στο τοιχο του στο Facebook αναφερεται σε ανωνυμους καταγγελοντες για το Παλλας, απεντομωτηριο και περιπτερα πλατειας και τους υπονοει προσωπικους λογους για τις καταγγελιες. Δεν εχω ιδεα το τι ακριβως συμβαινει, αλλα ειναι γεγονος οτι πολλες καταγγελιες γινονται για προσωπικους λογους και ειμαι σιγουρος οτι πολλοι δεν συμπαθουν τον δημαρχο. Η αληθεια ομως ειναι οτι το Παλλας δεν ειχε αδεια και τις σωστες προδιαγραφες. Και παλι αν ο Δημος ακολουθουσε τις διαδικασιες δεν θα εδινε σε κανενα το δικαιωμα καταγγελιων.
Ειναι η αντιφαση στη Ελλαδα οτι μερικες φορες ο μεγαλυτερος παραβατης ειναι το ιδιο το κρατος.

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Τι μας έλειπε, τι μας έλειπε;;;...

Με τα τόσα που μας συμβαίνουν, σχεδόν ξεχάσαμε ότι πιάσαμε τα μέσα του Δεκέμβρη. Μ' αυτά και μ' αυτά, έφτασε η ώρα των αγροτών!
Αφού τελείωσαν τα οργώματα και τις σπορές, αφού μάζεψαν τις ελιές τους και μέχρι να αρχίσουν τα κλαδέματα και τις προετοιμασίες για την σπορά των ανοιξιάτικων καλλιεργειών είπαν να βγουν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι. Για ποιόν λόγο; Μικρή σημασία έχει. Κάποιοι αγροτοπατέρες θα ξανάρθουν στο προσκήνιο και θα προσθέσουν πόντους στην εσωκομματική τους φαγωμάρα, κάποιοι θέλουν να εκτονωθούν, κάποιοι να πάρουν λίγο αέρα μετά το ολονύκτιο κλείσιμο στο πίσω δωμάτιο του καφενείου για κουμάρι, κάποιοι κακομαθημένοι γιατί είδαν ότι με τις ετήσιες κατά Δεκέμβριο κινητοποιήσεις τους όλο και κάτι τσιμπάνε.
Εμπρός, λοιπόν, για νέους αγώνες (ή νέες αντικοινωνικές συμπεριφορές, αν προτιμάτε)

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Δρόμοι για παιχνίδι


Πρίν καιρό η Μαρία μας έστειλε μια φωτογραφία από τη γειτονιά, όπου πίσω από το σπίτι του Θέμου, παιδιά και γονείς είχαν στήσει μια μικρή γιορτή. Μια πoλύ καλή κίνηση με σκοπό να γνωριστούν μεταξύ τους oι άνθρωποι και να καταλάβουν ότι είναι γείτονες. Το κακό όμως ήταν ότι όλα αυτά γίνονταν ανάμεσα σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα που δεν άφηναν και πολύ χώρο στα παιδιά για παιχνίδι.
Στις παλιές γειτονές, οι δρόμοι μετατράπηκαν σε αυτοκινητόδρομους και πάρκιγκ. Οι κοινωνικές σχέσεις σ΄αυτές έγιναν πιά αδύνατες. Οι γειτονιές που ζούμε σήμερα δεν έχουν παρά μόνο δύο θέματα, που κυριαρχούν πάνω στο σύνολο: την κυκλοφορία των αυτοκινήτων, και την άνεση μέσα στο σπίτι μας. Η φτωχή έκφραση της αστικής ευτυχίας, ενώ λείπει κάθε προδιάθεση ή δυνατότητα για παιχνίδι. Δυστυχώς όλες αυτές οι εκπληκτικές τεχνολογικές ανακαλύψεις δεν προσθέτουν τίποτε στη ψυχαγωγία γιατί λείπει η φαντασία.
Κοιτάξτε μιά φωτογραφία (θερμές ευχαριστίες στον Χ.Ιορδανίδη) που δείχνει πώς ήταν η περιοχή πρίν την επέλαση των αυτοκινήτων και των πολυκατοικιών. Βλέποντας την πολυκατοικία του Μπάτση (C) στο βάθος να κατασκευάζεται, μάλλον πρέπει να έχει τραβηχτεί το 1961. Στη Φιλίππου (Ε) και στην Κομνηνών (D) δεν διακρίνεται ούτε ένα αυτοκίνητο , ενώ αριστερά φαίνεται το παλιό Θηλέων (Α), οι Καλόγριες (F) και το σπίτι του Καραχριστιανίδη (Β), επίσης υπό ανέγερση. Μια γειτονιά κάθε άλλο παρά σκυθρωπή και σε πλήρη συμφωνία με τους τρόπους συμπεριφοράς και ζωής που θα θέλαμε.

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Ξεδιάντροποι

Οργή και μόνο μπορεί να προκαλεί η είδηση ότι 117 πρώην βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ κατέθεσαν αγωγές κατά του άφραγκου ελληνικού δημοσίου ζητώντας αναδρομικά και μάλιστα με τους νόμιμους τόκους αλλά και χρηματική ικανοποίηση για ... ψυχική οδύνη (!!!)
Η δική μου σκέψη είναι ότι η βουλευτική αποζημίωση (και όχι μισθός) είναι η μόνη αποζημίωση που θεμελιώνει συνταξιοδοτικό δικαίωμα και μάλιστα με σκανδαλώδεις όρους.
Βουλευτής (πρέπει να) γίνεται κανείς για να υπηρετήσει τους συμπολίτες του και το δημόσιο συμφέρον. Είναι εθελοντική προσφορά. Γι αυτό και δεν λαμβάνουν μισθό αλλά αποζημίωση, δηλαδή κάλυψη των εξόδων τους.
Γνώμη μου είναι ότι θα πρέπει να υπολογιστούν σε νέα βάση τα δικαιολογημένα έξοδα ενός βουλευτή και η Πολιτεία να αναλαμβάνει να του κολλάει τα ένσημα στο Ταμείο που ήταν πριν γίνει βουλευτής και για όσο διάστημα εξακολουθεί να είναι εκλεκτός του λαού. Έτσι δεν θα εγείρει θέμα βουλευτικής σύνταξης.
Φοβάμαι, όμως, ότι τα παραπάνω δεν μπορούν να γίνουν με αποφάσεις των ίδιων των βουλευτών. Με όση ευκολία κόβουν τους μισθούς και τις συντάξεις των απλών ανθρώπων, με άλλη τόση προωθούν και αναβαθμίζουν τις δικές τους απολαβές.
Δυστυχώς, φαίνεται πως μόνο με βίαιο τρόπο μπορεί να συμβούν αλλαγές...

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Ο κυρ Ηλίας

Έμαθα ότι προχθές πέθανε ο κυρ Ηλίας ο γαλατάς. Γνωστός σε όσους έμεναν στον Αη Γιάννη, όπου είχε το γαλατάδικό του, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή (οδός Εγνατίας που μέναμε εμείς) λόγω του επαγγέλματός του.
Με το φορτηγάκι του γεμάτο γάλατα και γιαούρτια περνούσε από τις γειτονιές, μάζευε τα άδεια μπουκάλια και άφηνε τα γεμάτα. Η παρουσία του συνοδευόταν από ένα συνεχές κουδούνισμα που οφειλόταν στα μπουκάλια που χτυπούσαν μεταξύ τους. Αργότερα που καταργήθηκαν τα γυάλινα μπουκάλια και αντικαταστάθηκαν απ΄τα πλαστικά σταμάτησε τις διανομές.
Όταν περνούσε από το δρόμο μας, μαζευόμασταν γύρω από το φορτηγάκι και μόλις ξεκινούσε καβαλούσαμε τα παραπέτα και κάναμε βόλτα μέχρι την επόμενη στάση, παρά τις διαμαρτυρίες του μη πέσει και κτυπήσει κανείς. Όταν πάλι θύμωνε πιό πολύ, τρέχαμε από πίσω του αλαλάζοντας. Ένας χαμογελαστός άνθρωπος , πάντα με καλή διάθεση και ιδιαίτερα δημοφιλής στον παιδόκοσμο της γειτονιάς μας.
Υ.Γ. Η φωτογραφία που βλέπετε -άσχετη με το κείμενο-είναι τραβηγμένη τέλη της δεκαετίας του 1950 στην οδό Εγνατίας, χωματόδρομο ακόμη. Η χαρούμενη παρέα επιστρέφει από βάπτιση. Το πρώτο σπίτι δεξιά υπάρχει ακόμη.

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

"Νέα Μέτρα"

Με απόλυτη επιτυχία στέφθηκε η χθεσινή δοκιμαστική εφαρμογή του νέου μέτρου (ν-1). Η δοκιμή των νέων μέτρων πραγματοποιήθηκε στο γνωστό πλέον πεδίο δοκιμών "το αραλίκι" ώστε να υπάρξει άμεση σύγκριση των αποτελεσμάτων με αυτά προηγουμένων "μετρήσεων". Σύντομα θα πραγματοποιηθεί και επόμενη δοκιμή του μέτρου για την διασταύρωση των αποτελεσμάτων και εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Παραθέτω φώτο της ομάδας δοκιμών μετά το πέρας των μετρήσεων.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Kάποτε και σήμερα


Από τη Μαρία αυτό το νοσταλγικό κείμενο που συγκρίνει το παρελθόν με τις σημερινή μας ζωή. Προσοχή όμως! Η μνήμη κάνει ότι μπορεί για να καλλωπίσει αυτά που θέλεις να θυμάσαι.
Κ Α Π Ο Τ Ε.
ΣΗΜΕΡΑ.
ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές
έχει δύο


είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας
τα λέμε μέσω MSN και Skype
είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας
κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.
πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά
πίνουμε εμφιαλωμένο και.αρρωσταίνουμε
παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες
παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation
είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε
έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα
κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι
κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ. 3000 κυβικών
είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας
δεν έχουμε χρόνο για κανένα..
η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό
είναι ..κουταμάρα
λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό
μας τa λέει ο navigator
ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και.ήμασταν ευτυχισμένοι
ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα.
είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος
τα βλέπουμε στην τηλεόραση
ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά
το λέμε και με SMS
αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια
τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο


ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία
δεν πάμε γιατί είναι.μπανάλ και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες
μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι.
έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ.
οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή
τραγουδούν με κάτι άλλο.
ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη
ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου
είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».
Λέμε «Αυτός φταίει».


νοιαζόμασταν για το γείτονα
τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.
Ζούσαμε με ένα μισθό
ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε
Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό
μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια..
τα δανεικά τα έδινε ο αδελφός
μας δανείζουν οι τράπεζες
δουλεύαμε για να ζήσουμε
ζούμε για να δουλεύουμε


Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Νικολάκη, χρόνια πολλά

Και στον "κοντινό" Νίκο Β. και στο μακρινό Νίκο Ρ. και σε όποιον/αν άλλο/η γιορτάζει, Πολλές Ευχές.............. Να σας χαίρονται οι δικοί σας και να σας χαιρόμαστε και εμείς οι φίλοι σας...........

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

...Κοπανιστός;



Κάπου κοντά μας πιστεύουν ότι η κρίση τους χτυπάει την πόρτα.

Εμείς όμως ξέρουμε ότι όσο υπάρχουν ακόμη τέτοια πωλητήρια σε βιτρίνες η πραγματική κρίση είναι ακόμη αρκετά μακρυά.

Η φωτογραφία είναι από τη Λευκωσία, όπου βρεθήκαμε για έξτρα μίνι διακοπές το προηγούμενο Σαββατοκύριακο.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Παρεκτραπήκαμε...

Ενώ τις άλλες φορές επιμελώς αποφεύγαμε να συζητάμε για την καθημερινότητα και για όσα τραγικά συμβαίνουν στη χώρα μας, αυτή τη φορά την πατήσαμε. Σχεδόν ολόκληρη η συζήτηση στην χθεσινοβραδυνή έξοδο περιστρεφόταν γύρω απ΄αυτό που προσπαθούμε τις δυό ώρες που βγαίνουμε, να μή σκεπτόμαστε: ότι ζούμε στο τέλος της ελπίδας για ένα καλύτερο κόσμο. Ανεργία, κλειστά καταστήματα (η Ομόνοια σε λίγο θα θυμίζει τη δεκαετία του ΄70) , ακρίβεια, μειώσεις μισθών, μειωμένες συντάξεις. Δραχμή- ευρώ-μάρκο ή ρούβλι, έχει μέλλον ή Ευρώπη ή θα καταρρεύσει η Ευρωζώνη; Μήπως πρέπει να μάθουμε όλοι Γερμανικά; Και οι πολιτικοί μας; Έχουν καταθέσεις στην Ελβετία ή τους κατηγορούν άδικα; Τα κόμματα τους πόσα δανείσθηκαν από τις τράπεζες; Υπέγραψαν οι αρχηγοί ή έδωσαν το λόγο τους; Παρά τις προσπάθειες του Χάρη να αλλάξουμε θέμα, κάτι που για λίγο έγινε (φαίνεται στη φωτογραφία) πάλι στα ίδια ξαναγυρνούσαμε. Μέχρι που έθεσε ο Παναγιώτης το ερώτημα για το τι θα ψηφίζαμε αν αύριο γινόταν εκλογές οπότε ζητήσαμε το λογαριασμό και πήγαμε για ύπνο...
Υ.Γ. Το σκεύος στη δεξιά φωτογραφία δεν περιέχει ούζο όπως θα νόμιζε κανείς, αλλά είναι μια νέα εκδοχή σταχτοδοχείου.

Θυμα της κρισης

Το αγαπημενο ινδικο εστιατοριο της παρεας εκλεισε. Υπαρχει μια ανακοινωση στην πορτα που λεει οτι ο ιδιοκτητης του ακινητου το πηρε πισω γιατι ο ενοικιαστης δεν ειχε πληρωσει το ενοικιο.
Στην Αγγλια, εμπορικα συμβολαια ενοικιασης ακινητων απαιτουν απο τον ενοικιαστη να πληρωσει το ενοικιο προκαταβολικα για 3 μηνες.
Αν και η κινηση στο κεντρο του Λονδινου ειναι φοβερη (περιμενεις15 λεπτα να αγορασεις ποτο σε κεντρικο παμπ μετα τη δουλεια), τα προαστια υποφερουν. Η βρετανικη οικονομια οδηγειται σε υφεση και τα προβληματα της ευρωζωνης κανουν τα πραγματα ακομα χειροτερα.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Αρχειο Θεμου Ανανιαδη

Ο Θεμος εδωσε στον Χρηστο Χ φωτογραφεις απο τα μαθητικα μας χρονια. Ο Χρηστος τις επεξεργαστηκε και το αποτελεσμα (με μεγαλη καθυστερηση που οφειλεται στο οτι το ειχα ξεχασει) ειναι παρακατω:

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Xθες το απόγευμα...


Την ιδέα μου την έδωσε ο Χρήστος Χ. Είχα καιρό να κάνω μια βόλτα στην προβλήτα του ΝΟΚ. Ο χειμωνιάτικος ήλιος που δύει, αντανακλάται στα παράθυρα των σπιτιών της Παναγίας και του Ιμαρέτ και βάφει χρυσά τα νερά του λιμανιού, δίνοντας έτσι μια ιδιαίτερη ομορφιά στη χερσόνησο. Στο βάθος μπροστά, όταν υπάρχει διαύγεια διακρίνεται ο Άθως και λίγο πιο αριστερά η Θάσος. Όπου κι αν σταθείς βλέπεις τη θάλασσα.
Υ.Γ. Απαιτείται, νομίζω, μια εκτενέστερη μελλοντική ανάρτηση για το ΝΟΚ...

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Προσκληση σε διαλεξη Ξενοφωντος


Ο ΜΠΙΛΗΣ ΚΑΝΤΙΛΗΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Στο πλαίσιο των δράσεων της Μοτολέσχης μας (peramosmotoclub), ο Πασχάλης Τσαρούχας παρουσιάζει το δεύτερο βιβλίο της σειράς "ΜΠΙΛΗΣ ΚΑΝΤΙΛΗΣ", η γνωριμία του "νεαρού ΜΠΙΛΗ" με τα μέτρα ασφαλείας και τη σωστή χρήση της μοτοσικλέτας. Η παρουσίαση θα γίνει στο ΚΑΦE "ΤΣΙΓΚΑΣ" στην Νέα Πέραμο Καβάλας την Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2011 στις 19:00. Μετά την παρουσίαση, θα ακολουθήσει συζήτηση με το συγγραφέα και μέλη της Λέσχης, σε θέματα οδικής ασφάλειας αλλά και γενικότερα μοτοσικλετιστικού ενδιαφέροντος.

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Περί Επιχειρηματικότητας και Επιχειρηματιών

Με αφορμή τις καθημερινές προσαγωγές στη Δικαιοσύνη "επιχειρηματιών" για χρέη προς το Δημόσιο, καταγράφω τις δικές μου απόψεις σχετικά με το πώς αντιλαμβάνομαι εγώ την επιχειρηματικότητα.
Κατ' αρχή, επιχειρηματία θεωρώ αυτόν που διαθέτει ένα αρχικό κεφάλαιο και αποφασίζει, αντί να το καταθέσει στην Τράπεζα και να καρπώνεται τους τόκους, να ρισκάρει την επένδυση του κεφαλαίου του σε μια δουλειά προσδοκώντας μεγαλύτερη και διαρκέστερη απόδοση. Να σημειωθεί ότι αρχικό "κεφάλαιο" μπορεί να είναι και μια ιδέα και το χρήμα ή μέρος αυτού για την υλοποίηση της ιδέας να προέρχεται από δανεισμό.
Εφ' όσον ο επιχειρηματίας αναλάβει το ρίσκο της επένδυσης, αποδέχεται έμμεσα και την περίπτωση της αποτυχίας και της απώλειας του κεφαλαίου του.
Εάν η επιχείρησή του "περπατήσει" και αρχίσει να κερδίζει χρήματα, τότε κύριο μέλημά του, πέρα από την σκληρή και διαρκή δουλειά, πρέπει να είναι η επένδυση μέρους των χρημάτων του στην επιχείρησή του και η διατήρηση υψηλής ρευστότητας, αφού βεβαίως μεριμνήσει προηγουμένως για την κάλυψη των ενδεχόμενων δανείων του..
Σπίτια, βίλλες, αυτοκινητάρες, κότερα, πισίνες, εξωτικά ταξίδια, γκόμενες, τσόχες δεν έχουν θέση, για πολλά χρόνια, στη ζωή και στις επιδιώξεις του επιχειρηματία.
Πρέπει συνεχώς να έχει στο μυαλό του ότι τα επιπλέον χρήματα που έχει κάθε βράδυ στην τσέπη του δεν είναι όλα δικά του. Ένα μεγάλο μέρος αφορά υποχρεώσεις του προς το Κράτος (ΦΠΑ, φόροι, ασφαλιστικές υποχρεώσεις), προς εταιρείες υποστήριξης (φως, νερό, τηλέφωνο) και προς τρίτους (μισθοί και δώρα υπαλλήλων, απαιτήσεις ενδεχομένων προμηθευτών). Πολύ περισσότερο που επιχειρεί μέσα σε ένα αναξιόπιστο κράτος που όχι μόνο δεν προσφέρει σταθερό επιχειρηματικό περιβάλλον, αλλά συνεχώς εφευρίσκει τρόπους για να προκαλεί προβλήματα.
Παίρνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, μου προκαλεί οδυνηρή έκπληξη η επιείκια που επιδεικνύει η Δικαιοσύνη απέναντι στους προσαγόμενους "επιχειρηματίες". Ευημερούντες επιχειρηματίες με χρεοκοπημένες επιχειρήσεις, έχοντας κλέψει τον ΦΠΑ, αρνούμενοι να καταβάλουν φόρους και ασφάλειες, απολύοντας απλήρωτους και χωρίς αποζημίωση μεροκαματιάρηδες υπαλλήλους. Κάποιοι απ' αυτούς έχουν το θράσος να καταθέτουν στον εισαγγελέα το Ε9 τους επικαλούμενοι το γεγονός ότι οποιοδήποτε από τα ακίνητά τους αν πουληθεί, θα είναι σε θέση να υπερκαλύψουν τις υποχρεώσεις τους, δεν το κάνουν όμως γιατί η κτηματαγορά είναι "πεσμένη"!!! Και ο εισαγγελέας αποδέχεται το επιχείρημα και χαϊδεύει τον προσαχθέντα!!!

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Ξεσπάθωσε ο Nigel Farage

Άλλη Φάμπρικα...

Όταν πριν καιρό, κάπου μετά τα φιλικά προετοιμασίας και μετά τον αγώνα Κυπέλλου, αν δεν κάνω λάθος, διάβασα ότι ο Δήμαρχος αγόρασε εισιτήριο διαρκείας για τους αγώνες της Ένωσης στο μπάσκετ και καλούσε και τους άλλους καβαλιώτες να τον μιμηθούν, εντυπωσιάστηκα. Πίστευα ότι ο Κωστής θα είχε έγκαιρα προμηθευτεί το δικό του εισιτήριο διαρκείας, αφού και τακτικότατος θεατής των αγώνων στο Κλειστό της Καλαμίτσας είναι, αλλά και έχει συνδέσει από πολλά χρόνια πριν το όνομά του με το καβαλιώτικο μπάσκετ.
Θεώρησα ότι πιθανότατα η κίνησή του ήταν συμβολική και σε συνεννόηση με την Διοίκηση της Ένωσης για να τονωθεί η πώληση των εισιτηρίων διαρκείας. (Πράγματι, όταν στις αρχές Αυγούστου έβγαλα το οικογενειακό μας διαρκείας, η κίνηση ήταν προφανώς περιορισμένη σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές.)
Η (όποια) δημοσιότητα της πράξης του Δημάρχου φαίνεται ότι άνοιξε την όρεξη των πολιτικάντηδων, ακόμη και των πιό νέων (δυστυχώς), ακόμη και αυτών που ήταν παρόντες στους προηγούμενους αγώνες.
Την προηγούμενη εβδομάδα ανακοινώθηκε ότι η Περιφερειακή Διοίκηση Καβάλας σε μια σεμνή τελετή θα προμηθευόταν εισιτήρια διαρκείας. Μπήκα στον ιστότοπο της Ένωσης (kavalabc.gr) και ρώτησα αν η Περιφερειακή Διοίκηση θα αγόραζε τα διαρκείας ή θα της δίνονταν τιμής ένεκεν. Δεν μου απάντησαν, αλλά την επόμενη μέρα όλες οι τοπικές εφημερίδες και ο ιστότοπος είχαν κατακλυστεί από φωτογραφίες της εκδήλωσης για την αγορά εισιτηρίων, δημοσιεύοντας μάλιστα τα ονόματα των τεσσάρων (4) (!!!) Συμβούλων που τα αγόρασαν.
Στις σημερινές τοπικές εφημερίδες υπάρχει η φωτογραφία τοπικού βουλευτή, που αγόρασε δυο διαρκείας, ενώ στο ίδιο φύλλο υπάρχει ανακοίνωση άλλου βουλευτή που καλεί τα μέσα ενημέρωσης να παρευρεθούν στη σημερινή εκδήλωση, στη διάρκεια της οποίας θα αγοράσει το δικό του εισιτήριο διαρκείας.
Έλεος πιά! Πολιτικάντηδες της δραχμής... Που τρελαίνεστε για μια φωτογραφία της αφεντομουτσουνάρας σας στον Τύπο... για μια παρουσία σας στα τοπικά κανάλια... Που ανάγετε σε ανδραγάθημα την υποχρέωσή σας...

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Μιά πραγματική ιστορία...

Με αφορμή την ανάρτηση για την πιθανή επανεμφάνιση των Pony, διαβάστε μία σχετική ιστορία από το Χρήστο Χ.:
Κάποτε ένας καπετάνιος του ΕΛΑΣ έφυγε κυνηγημένος και κατέληξε μαζί με την οικογένεια του στην ΕΣΣΔ (Τασκένδη). Εκεί, ο γιος του σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός με πολύ καλές επιδόσεις στις σπουδές του. Οι Ρώσοι του έδωσαν υποτροφία και συνέχισε τις σπουδές του στη Μόσχα όπου και έκανε Διδακτορικό με αντικείμενο τον σχεδιασμό ειδικών οχημάτων. Μετά δούλεψε για κάποια χρόνια σε ένα ερευνητικό κέντρο σχεδιασμού ειδικών οχημάτων (οχήματα για χρήση στη Σιβηρία και για ειδικές κατασκευές και πιο συγκεκριμένα για κατασκευές αρδευτικών έργων). Το 1974 με την μεταπολίτευση αποφάσισε να έρθει στη Ελλάδα και για αυτό έκανε μια δοκιμαστική επίσκεψη για ένα μήνα στη Θεσσαλονίκη όπου και γνώρισε κάποιον βιομήχανο σχετικό με οχήματα και στο άψε-σβήσε του σχεδίασε ένα πρώτο πλάνο για ένα όχημα το οποίο μετά μπήκε σε γραμμή παραγωγής και έγινε το γνωστό PONY. O βιομήχανος του πρότεινε άμεσα επαναπατρισμό και δουλειά με φοβερές προοπτικές. Έτσι και έκανε. Μετά ήταν ο σχεδιαστής των γνωστών Σταγιερ που είχαμε στο στρατό και σε λίγα χρόνια η βιομηχανία έγινε η γνωστή ΕΛΒΟ (ελληνική βιομηχανία οχημάτων). Μέχρι που ανέλαβαν την παρτίδα οι συνδικαλιστές το εργοστάσιο έγινε κρατικό και σε λίγο έκλεισε για πάντα.
Ο Μηχανικός αυτός έμεινε άνεργος. Σε λίγο βρήκε δουλειά στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου και ίδρυσε στο ΤΕΙ το τμήμα Τεχνολογίας Οχημάτων. Δούλευε σε αυτό από τα χαράματα μέχρι τα μεσάνυχτα. Τελικά έγινε και Πρόεδρος του ΤΕΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. Σήμερα είναι συνταξιούχος Μηχανικός και έχει φτιάξει ένα μηχανουργείο με τόρνους και φρέζες στο υπόγειο του σπιτιού του και ασχολείται με κατασκευή ειδικών εξαρτημάτων για οχήματα απλά για το χόμπι του. Ήταν και συνεχίζει να είναι κομμουνιστής και υποστηρίζει ότι αν δεν ήταν η Ρωσία δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα στη ζωή του από αυτά που έκανε. Όλα αυτά τα χρόνια είχε ένα LADA το οποίο κάθε απόγευμα το έλυνε και το έδενε έτσι για την πλάκα του. Η ιστορία είναι αληθινή και με τον γιο του ανθρώπου αυτού (μηχανικός κι αυτός) ήμαστε 5 χρόνια συνάδελφοι και μου διηγήθηκε πολλά για τον πατέρα του.

Pony και πάλι;

Διαβάζω ότι ετοιμάζεται να ξαναλειτουργήσει η εταιρεία που παρήγαγε μέχρι το 1982 το ελληνικό αυτοκίνητο Pony. Πέρα απο το χαρμόσυνο της αναγγελίας της λειτουργίας ελληνικής αυτοκινητοβιομηχανίας, θα ήθελα να δώσω μια συμβουλή στους επίδοξους επενδυτές: Μην ξεχάσετε να προσλάβετε τους συνδυκαλιστές. Τους ίδιους ή τους επιγόνους τους που σας έκλεισαν τότε το Εργοστάσιο κάνοντας 120 ημέρες απεργία με αιτήματα αυξήσεις 35% (!), επιπλέον ημέρες κανονικής άδειας κλπ κλπ.

Που εναι τα σχολια?

Ισως να εχετε παρατηρησει οτι ο αριθμος σχολιων ειναι παντα μηδεν ανεξαρτητα απο το αν υπαρχουν σχολια 'η' οχι. Μαλλον ειναι ενα προβλημα του συστηματος σχολιων, παρα κατι με το μπλοκγ μια και αλλα μπλογκς που χρησιμοοποιουν το ιδιο συτημα σχολιων, εχουν το ιδιο προβλημα.
Εχω επικοινωνησει με την υποστηριξη τους αλλα μια και ειναι δωρεαν υπηρεσια, η επιλυση ισως καθυστερησει.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

...και εγγόνια

Παρά τη μελαγχολία και την εθνική κατάθλιψη, οι άνθρωποι είναι αισιόδοξοι και ελπίζουν.
Πρόσφατα ο συμμαθητής μας Θόδωρος Δομουτσόγλου μας ανακοίνωσε ότι η κόρη του παντρεύτηκε και το Φλεβάρη θα αποκτήσει εγγόνι. Τόση ήταν η χαρά του που δήλωσε ότι θα στήσει γιορτή εκείνη τη μέρα έξω από το γραφείο τους. Βέβαια δεν είναι ο πρώτος συμμαθητής που αποκτά εγγόνι. Προηγήθηκε εδώ και δυόμισυ χρόνια ο Ανέστης Μπούρας. Ο Θόδωρος παντρεύτηκε αρκετά μικρός. Ενώ εμείς- μαθητές στη Γ΄Λυκείου-πηγαίναμε στο Λαλάκο για τα γνωστά μπιφέκια του, αυτός είχε άλλα κατά νού...
Το αξιοπερίεργο για την κόρη του είναι ότι ο παππούς της ο Λαλάκος , ο πατέρας της, αλλά και ο σύζυγός της ανήκουν στον ίδιο επαγγελματικό χώρο (... ο τελευταίος είναι ιδιοκτήτης στις Γλάστρες, για όσους αναρωτιούνται για τη φωτογραφία της ανάρτησης...).

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

"Carpe Diem" - Oράτιος

"Άδραξε τη μέρα".
Μετά την αναφορά του Γιώργου στην ταινία "Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών" και μετά το σχόλιο για τις κατά Πέμπτη απουσίες μερικών, σκέφτηκα να θυμίσω κάποια γνωμικά:
- Fugit inreperabile tempus - Βιργίλιος (Ο χρόνος φεύγει ανεπιστρεπτί)
- Τίποτε δεν έχει μεγαλύτερη σημασία από την παρούσα στιγμή - Γκαίτε
- Ο χρόνος πετάει. Από σένα εξαρτάται αν θα είσαι ο πιλότος - Robert Orhen
- Εξουσιάζεις τη στιγμή, εξουσιάζεις την ζωή - Marie von Ebner-Eschenbach
Κι ένα τσιτάτο από τοίχο: Κάθε πράμα στον καιρό του κι ο καιρός περνάει...

Xθες, Πέμπτη βράδυ

Νομίζω ότι η παρέα είναι από τα λίγα αντίδοτα στην γενική κατάθλιψη που επικρατεί.
Άλλη μία έξοδος λοιπόν, ξεχωριστή όπως και κάθε προηγούμενη, και με μία αναπάντεχη παρουσία μαζί μας: του Μάξη Τουφ.
Πιστεύαμε ότι είχε πάρει μετάθεση, αλλά τελικά πάλι στην Καβάλα βρέθηκε. Εμείς βέβαια είμαστε χαρούμενοι που θα είναι μαζί μας αλλά, δυστυχώς γι αυτόν, θα συνεχιστεί η ταλαιπωρία του.
Προφανώς και ένα από τα θέματα συζήτησης ήταν οι δύο τελευταίες αναρτήσεις για τους καθηγητές μας στο σχολείο. Ο Μάκης διεπίστωσε ότι υπήρχε ένταση στα σχόλια μας, πράγμα περίεργο τόσα χρόνια μετά, μη παραλείποντας βέβαια και μία ψυχαναλυτική προσέγγιση του θέματος.
Το αρνητικό ήταν ότι η μουσική ακουγόταν υπερβολικά δυνατά με αποτέλεσμα να βραχνιάσουμε προσπαθώντας να ακουστούμε. Χώρια που οι πάντες κάπνιζαν. Τέλος πάντων όμως '' πότε μήλα, πότε φύλλα'' όπως διεπίστωσε κι ο Παναγιώτης (αναφερόμενος σε άλλο θέμα βέβαια)....

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Κόντρα στο φως


Όσο κι αν έχουμε καταστρέψει το περιβάλλον της πόλης, τόσο το οικολογικό όσο και το κοινωνικό, ευτυχώς η φύση μας αποζημιώνει. Μιά βόλτα προχτές το μεσημέρι, πηγαίνοντας για τη δουλειά. Μιά ματιά στη θάλασσα, στα σύννεφα και στον ουρανό, χωρίς να κοιτάς τα σκουπίδια και τις πολυκατοικίες και η διάθεση αλλάζει.
Το φως του φθινοπώρου είναι διαφορετικό από εκείνο του καλοκαιριού. Οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν πιο ξυστά και κάνουν πολύ ενδιαφέρουσες αντιθέσεις το φως και η σκιά.
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες δεν λένε και πολλά, αλλά με είδε ο Νίκος εκείνη την ώρα και αναρωτήθηκε για το τι θα έβγαινε...

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Τι σου είναι ο Χρόνος (2)

Διάβασα την "αγιογραφία" του Αποστολίδη στην προηγούμενη ανάρτηση. Αν και ο Γιώργος πάντα καταφέρνει να πει αυτά που θέλει, έστω και πολύ συγκαλυμένα, το κείμενό του μου άφησε ερωτηματικά στο κατά πόσο οι δικές μου αναμνήσεις συμφωνούν με τις δικές του και συνθέτουν την ίδια εικόνα.
Βέβαια, ο χρόνος (35 χρόνια πέρασαν!!!) απαλύνει τον πόνο, μας κάνει να ξεχνάμε τα άσχημα, διατηρεί στη μνήμη πιο έντονα τα ευχάριστα. Όμως, για την αποκατάσταση της (δικής μου) αλήθειας, θα ήθελα να προσθέσω και τις δικές μου αναμνήσεις.
Κατ' αρχήν ο Αποστολίδης ήταν ένας φιλόλογος με όλη τη σημασία της λέξης. Άριστος γνώστης της ελληνικής γλώσσας, αλλά και με ευρύτερη παιδεία, όπως διαφαινόταν στο μάθημά του, ένας φιλόλογος καθηγητής με ίση αγάπη τόσο στα Αρχαία όσο και στα Νέα Ελληνικά, κάτι που, τότε τουλάχιστον, δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο.
Προσπάθησε να μας μυήσει στη μαγεία της γλώσσας μας, να μας κάνει κοινωνούς των γνώσεών του, αλλά πώς;
Στους 4-5 μήνες της τελευταίας τάξης του Γυμνασίου, σε ένα τμήμα Πρακτικού που είχε δικαιολογημένα στραμμένη την προσοχή του σε άλλα μαθήματα και που δεν επρόκειτο οι μαθητές του να ξανασχοληθούν στη ζωή τους με τα Αρχαία Ελληνικά; (Παρεμπιπτόντως, με τα Αρχαία έμελλε να ξανασχοληθώ 27 χρόνια αργότερα, βοηθώντας την μεγάλη μου κόρη, οπότε και προς δική μου μεγάλη έκπληξη διαπίστωσα ότι θυμόμουν σχεδόν τα πάντα. Όχι όμως από τους τέσσερεις μήνες του Αποστολίδη, αλλά από τα τέσσερα χρόνια της Δήμου - αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία και θα της αφιερώσω στο μέλλον ξεχωριστή ανάρτηση).
Να μην ξεχνάμε ότι μπήκε σε ένα τμήμα Πρακτικού, όπου οι μισοί και παραπάνω ΞΕΡΑΜΕ Αρχαία! Είτε γιατί υπήρχαν πολλοί πολύ καλοί μαθητές που ήταν άριστοι σε όλα είτε γιατί κάποιοι είχαμε περάσει την τετραετή "δοκιμασία" της Δήμου, αμφιβάλλω αν ποτέ στην καριέρα του του ξανάτυχε τέτοιο τμήμα. Και όμως! Αυτό, το θεωρητικά αδιάφορο για το μάθημά του Τμήμα, το χαντάκωσε! Κατ΄αρχήν ανέλαβε το Τμήμα για τρεις βδομάδες και επανήλθε λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Καθώς οι ημερομηνίες για το κλείσιμο του τετραμήνου άρχιζαν να πιέζουν και έπρεπε σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα να παραδόσει βαθμολογίες, προχώρησε στην εύκολη λύση: Διαγώνισμα! Με όλα τα σχετικά: Μετάφραση, γραμματικές, συντακτικές και πραγματικές παρατηρήσεις, όλα με μεγάλο βαθμό δυσκολίας. Μας χώρισε σε 1 και 2 (δεξιά ή αριστερά στο θρανίο). Στην δική μου σειρά, υπήρχε μια πραγματική παρατήρηση, που έπιανε 5 μονάδες και έπρεπε για να θεωρηθεί σωστή η απάντηση, να αναφερθεί η λέξη "συμβολισμός". Δυστυχώς, κανένας από την σειρά μας δεν απάντησε σωστά και όλοι βαθμολογηθήκαμε ουσιαστικά με άριστα το 15 - εγώ πήρα 14 γιατί είχα κι ένα λαθάκι στο συντακτικό. Τελικά, απ΄όλη την Τάξη, ένας πήρε 17, ένας 16 (το ένα από τα δυο ο Γιώργος - που ήταν στο 1), ένα-δυο 15άρια και πλήθος μέγα μονοψηφίων. Στο εναπομείναν διάστημα προσπάθησε, με προφορική εξέταση, να ανεβάσει τον βαθμό αυτών που πήραν μονοψήφιο, ακολουθώντας όμως πολύ αργούς ρυθμούς. Παρά τις εκκλίσεις κάποιων από μας να μας εξετάσει προφορικά ώστε να βελτιώσουμε τον βαθμό μας, μας αγνόησε. Φιλοδωρήθηκα, λοιπόν, με ένα ωραιότατο 14 στον έλεγχο. Με πείραξε πάρα πολύ. Ως τότε δεν είχα πάρει στα Αρχαία λιγότερο από 18. Το 14, επίσης, δεν άφηνε μεγάλα περιθώρια βελτίωσης του τελικού βαθμού, έτσι το Απολυτήριό μου κοσμείται από ένα μεγαλοπρεπές 16. Πέρα απ΄αυτό ο τελικός βαθμός μετρούσε, έστω και όχι πάρα πολύ, για τις Εισαγωγικές στο Πανεπιστήμιο. Όλα αυτά, μ΄έκαναν να "επαναστατήσω". Σε όλη τη συνέχεια, επέδειξα μια, τουλάχιστον για τα μέτρα της εποχής εκείνης, αυθάδη συμπεριφορά απέναντι στον Αποστολίδη. Απέστρεφα το βλέμμα μου από πάνω του, δεν "σήκωνα χέρι", δεν συμμετείχα στο μάθημα και δεν απαντούσα στις ερωτήσεις του παρά μόνον όταν απευθυνόταν σε μένα προσωπικά. Μάλιστα, μια φορά δεν δίστασα να κριτικάρω με αγένεια τον τρόπο που είχε να εξετάζει προφορικά.
Πρέπει να ομολογήσω ότι, στην μεταβατική εκείνη εποχή, με βοήθησε ώστε να ξεπεράσω φοβίες εσωτερικές και να εκφράσω έναν πρώιμο αν και ονορθόδοξο επαναστατισμό.
Επίσης, πρέπει να του αναγνωρίσω ότι το 1 μόριο, που μου στέρησε με την χαμηλή βαθμολογία στα μαθήματά του, με "έκοψε" από το Γεωλογικό και με "έστειλε" στο Γεωπονικό του ΑΠΘ. Και γι΄αυτό τον ευχαριστώ πολύ και ισοβίως.

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Α, ζωή, τρελή που είσαι!




















Στην παρουσίαση του πονήματος του Λ. Αποστολίδη την Παρασκευή κατάφερα να παρευρεθώ κι εγώ. Ίσα που πρόφτασα τό γλαφυρό λόγο του Τάκη Εμμανουηλίδη που ξεκίνησε αναφέροντας στο κοινό μιά εμπειρία του. Μαθητής στο Ε΄Κ1 (1ο τμήμα του κλασσικού) και 6 χρόνια πριν από μας πληροφορείται μαζί με τους υπόλοιπους συμμαθητές του ότι θα τους αναλάβει ο Αποστολίδης. Ένα βαθύ ωωωωωχ ακούστηκε απ΄ όλη την τάξη. Ο Αποστολίδης ήταν γνωστός για την αυστηρότητά του και για τις πολλές του απαιτήσεις. Όμως -συνέχισε ο Τάκης- αυτό που ακολούθησε ήταν συγκλονιστικό...
Κάτι παρόμοιο όμως δεν ζήσαμε και μεις, στην Γ΄Λυκείου, κάποια χρόνια μετά; Το ίδιο ωωωωωχ δεν ακούσθηκε να αναδύεται από το σύνολο σχεδόν των μαθητών της τάξης όταν μάθαμε ότι θα μας κάνει μάθημα ο Αποστολίδης στην τελευταία τάξη , ενώ ελπίζαμε ''να τη βγάλουμε χαλαρά''; Στο κάτω -κάτω μαθητές του Πρακτικού ήμασταν. Όσοι δεν έμαθαν Αρχαία μέχρι τότε, στην τελευταία τάξη θα τα μάθαιναν; Εμάς μας ενδιέφεραν τα Μαθηματικά, η Φυσική, η Χημεία. Τι ήθελαν και μας έβαλαν αυτόν τον απαιτητικό καθηγητή; Μαυρίλα και απαισιοδοξία στην τάξη...
Και ήρθε η στιγμή του πρώτου μαθήματος. Δεν το έχω ξεχάσει. Μπήκε στην τάξη, μας κοίταξε σοβαρά, έβγαλε από το χέρι το ρολόι του καταργώντας τις δεσμεύσεις του χρόνου, κι άρχισε να απαγγέλλει με πραγματικά συνταρακτικό τρόπο τον τραγωδό.
Ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα ακούσει και ζήσει στο σχολείο κάτι τέτοιο. Πρώτη φορά ο λόγος των Αρχαίων ερχόταν στ΄αυτιά μου με τέτοιο χρώμα και ύφος. Κι αυτό συνεχίστηκε και στα άλλα μαθήματα. Πρώτη φορά κάποιος μας διάβαζε ένα ποίημα ή κάποιο πεζό, με συναίσθημα, με φωνή να πάλλεται, με την ψυχή του ολόκληρη. Κι όταν κατόπιν άρχιζε να εξηγεί και να αναλύει το κείμενο-μακριά από τις στερεότυπες και γνωστές απόψεις που κυκλοφορούσαν στις ματσαράγκες- άρχισα να καταλαβαίνω γιατί όλοι θαύμαζαν τον αρχαίο λόγο. Πραγματική μυσταγωγία το μάθημά του.
Ο Αποστολίδης ζητούσε πολλά, όμως έδινε και πολλά. Δεν τον ένοιαζε που ήμασταν στο Πρακτικό και είχαμε διαγράψει τα Αρχαία από τη ζωή μας. Ζητούσε δουλειά, μας εξέταζε και μάλιστα και σε άγνωστο κείμενο. Θυμάστε που σήκωσε κάποιον από μας στον πίνακα -γνωστό για την ανορθογραφία του- και άρχισε να του υπαγορεύει το άγνωστο; Χαμός! Ίσως θα έπρεπε να μετριάσει τις απαιτήσεις του. Ίσως θα έπρεπε να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι οι περισσότεροι στα Αρχαία αλλά και στα Νέα είχαμε ήδη γυρίσει την πλάτη. Όμως επέμενε χωρίς να τον νοιάζει η δημοφιλία του γιατί πίστευε ότι έπρεπε έστω και την τελευταία χρονιά στο σχολείο κάτι να μάθουμε. Γιατί ένας άνθρωπος, είτε μηχανικός, είτε μαθηματικός, πρέπει να ξέρει να γράφει και να εκφράζεται σωστά στη γλώσσα του. Φυσικά εμείς είχαμε τελείως διαφορετική άποψη. Κι όταν ο Πιστοφίδης μας ανακοίνωσε -μπροστά του- ότι θα μας αναλάβει ο Αρρενόπουλος μέχρι και στα θρανία ανεβήκαμε χοροπηδώντας από χαρά....
Η συνέχεια γνωστή. Ο Αποστολίδης τελικά επανήλθε στην τάξη μας, λόγω αλλαγής προγράμματος, λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Κι αυτούς που απερίσκεπτα πανηγύριζαν τότε που έφευγε τους έζωσαν τα μαύρα φίδια. Τι θα τους έκανε; Τι βαθμό θα τους έβαζε;
Νομίζω ότι προσπάθησε να μη μας συνερισθεί. Και η συμπεριφορά του ήταν σωστή. Εμείς όμως είχαμε λερωμένη τη φωλιά μας και βλέπαμε άλλα πράγματα στις πράξεις του... Και η ατμόσφαιρα ήταν πάντα φορτωμένη. Νομίζω ότι αν είχαμε τη τύχη να μας δίδασκε ο Αποστολίδης από μικρότερες τάξεις, όχι μόνο τα Ελληνικά μας θα ήταν ''τόσο λίγα'', αλλά θα μαθαίναμε να ''βασανίζουμε'' περισσότερο το μυαλό μας και την κρίση μας....

Υ.Γ. Ο τίτλος από το πεζό του Ζ. Παπαντωνίου ΖΩΗ, ένα από τα κείμενα που μας δίδαξε απαγγέλοντάς το με ξεχωριστό τρόπο. Είμαι βέβαιος ότι ακόμη θα το θυμάστε.

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Επί του Πιεστηρίου

Λίγο (;) πριν ανακοινωθεί η σύνθεση της νέας ελληνικής κυβέρνησης, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες, ιδού η σύνθεσή της:
ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ
Α. Μerkel
AΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
N. Sarkozy
ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Chr. Lagarde
ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
M. Draghi
ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ
H. van Rompay
ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ
J. Cl. Junker
ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ
J. M. Barroso
ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
Ol. Rehn
ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ
G. Papandreou
ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΨΗΣΤΑΡΙΩΝ, ΤΑΒΕΡΝΩΝ, DELIVERY και PLAY-STATION (Παραμένει ως είχε)
C. Karamanlis
ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΑΛΟΥΡΓΙΑΣ και ΞΗΡΩΝ ΚΑΡΠΩΝ
Ant. Samaras

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Scripta manent

Αναρωτιεται κανεις για ποιο λογο η ΕΕ απαιτει γραπτη βεβαιωση απο την Ελλαδα οτι οι συμφωνιες θα εφαρμοσθουν. Ολοι ξερουμε οτι αν υπαρχει προβλημα οτι και να εχεις υπογραψει θα ξεχαστει.
Εντυπωση μου κανει η φρασεολογια που χρησιμοποιειται ειδικα τις τελευταιες μερες, λεξεις σαν υποταγη, χασιμο ανεξαρτησιας κτλ ακουγονται συχνα.
Που ηταν ολοι αυτοι οταν η Ελλαδα εμπαινε στο ευρω? Δεν καταλαβαιναν τι ακριβως σημαινει 'η' η δυνατοτητα να μπορεις να δανεισθεις στο ιδιο επιτοκιο με την Γερμανια σκιαζε τα παντα?
Μου θυμιζει (παιδικες) συζητησεις για την ενταξη στη Κοινη Αγορα - θα εχουμε φθηνοτερα ηλεκτρικα ειδη. Ισως τα πραγματα 20 χρονια αργοτερα ηταν στο ιδιο επιπεδο.
Ο κυριος λογος που η Βρετανια δεν μπηκε στο ευρω, ηταν το θεμα της εθνικης κυριαρχιας και γενικα αντιδραση στην κυριαρχια μη-εκλεγμενων στις Βρυξελες. Κανενας δεν εχει αντιρρηση σε μια κοινη αγορα αλλα κοινο κρατος οχι.
Το αστειο φυσικα ειναι οτι μια απο τις λυσεις της κρισης, ειναι μεγαλυτερη ενωση μεσα στην ευρωζωνη, κατι φυσικα που δεν προκειται να γινει.

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Τι σου είναι ο Χρόνος

Κυριακή μεσημέρι στη Θεσσαλονίκη.
Καθήσαμε να φάμε στο "Κρεοπωλείο", Βενιζέλου 4.
Μόλις καθήσαμε, τον είδα στο παραδιπλανό τραπέζι.
Συνέτρωγε με μια κυρία και έναν κύριο.
- Κοιτάξτε, με τρόπο. Αυτός δεν είναι οοο?...... πώς τον λένε......?
- Ναι, αυτός είναι. Αλλά, πώς τον λένε.....
- Άντε, ρε. Δεν είναι αυτός. Κατάλαβα για ποιόν λες, αλλά δεν είναι αυτός, απλώς του μοιάζει.
- Όχι, όχι. Δεν είναι αυτός.
(Τέσσερεις είμασταν)
- Είμαι σίγουρος. Αυτός είναι. Αλλά θα σκάσω. Πώς τον λένε.
- Χρήστο, τον λένε. Αλλά ποιό είναι το επίθετό του?
Μάταια προσπαθούσα να θυμηθώ το επίθετό του. Το ίδιο και οι υπόλοιποι.
Κάποια στιγμή, τελείωσαν το γεύμα τους και σηκώθηκαν να φύγουν. Πήρε τις (μπλε ρουά!!!) πατερίτσες του και με δύσκολα βήματα αποχώρησε.
Στάθηκε αδύνατο να θυμηθεί κάποιος από τους τέσερείς μας το επίθετό του.
Κι ας μην έχουν κλείσει καλά-καλά τέσσερα χρόνια από τότε, που η περίπτωσή του συγκλώνισε το πανελλήνιο.
Γύρισα στο σπίτι και έβαλα στο γκουγκλ "πρώην γ.γ. υππο που έκανε απόπειρα αυτοκτονίας" και έτσι ξαναθυμήθηκα το όνομα του Χρήστου, που κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες και για ανεξιχνίαστους λόγους τον Δεκέμβριο του 2007 πήδηξε από το μπαλκόνι του σπιτιού του στον έκτο όροφο της πολυκατοικίας στο Κολωνάκι.


Ποιός φταίει;

Ποιός φταίει;
Ο τοκογλύφος, που περιμένει το θύμα του στο σαλόνι του Καζίνο, ή ο τζογαδόρος;
Ο τραπεζίτης, που δίνει αφειδώς δάνεια, ή ο δανειολήπτης που τα παίρνει χωρίς να έχει χιλιοεξασφαλίσει την δυνατότητα αποπληρωμής;
Ο πωλητής κλεψίτυπων CDs και DVDs ή ο ευυπόλυπτος αγοραστής τους;
Ο Αιγύπτιος παράνομος πωλητής ψαριών ή αυτός που τα αγοράζει;
Ο κλέφτης χρυσαφικών ή ο κλεπταποδόχος;
Ο δωροδοκών ή ο δωροδοκούμενος;
Ο ανίκανος ή διεφθαρμένος πολιτικός ή αυτός που τον ξαναψηφίζει;

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Επι ψηφου κρεμαμενος

Τα δελτια ειδησεων κυριαρχουνται με νεα απο την Ελλαδα. Φυσικα το χαος που επικρατει κανει αδυνατη οποιαδηποτε προβλεψη για το τι θα συμβει. Αυτη η εβδομαδα ομως ειναι σημαντικη για το γεγονος οτι για πρωτη φορα επισημα εγινε αναφορα στην εξοδο της Ελλαδας απο το ευρω.
Οταν ξεπεραστει ενα τετοιο θεμα ταμπου, καταλαβαινει κανεις οτι τα πραγματα ειναι πολυ δυσκολα και κατι το οποιο ηταν σχεδον σεναριο φαντασιας, γινεται προετοιμασια για κατι που ειναι πολυ πιθανον να γινει. Φανταζομαι οτι τα τραπεζικα δυκτια θα βρισκονται υπο μεγαλη πιεση, με ολες τις καταθεσεις που οδευουν εκτος Ελλαδος.

"Θα τα Κάψω...

... τα ρημάδια τα αυτοκίνητά μου", (παραφράζοντας το γνωστό λαϊκό άσμα) φαίνεται ότι τραγουδούν κάποιοι ιδιοκτήτες αυτοκινήτων, που στο πρόσφατο αλλά ταυτόχρονα τόσο μακρινό παρελθόν απέκτησαν αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στις βόρειες και νότιες συνοικίες της Αθήνας, κατά τις τελευταίες δυο εβδομάδες αυξήθηκαν σημαντικά οι περιπτώσεις εμπρησμού πολυτελών αυτοκινήτων.
Η Αστυνομία διαπίστωσε ότι τα πολυτελή αυτά αυτοκίνητα δεν βρίσκονταν στην κατοχή μελών κάποιων κοινωνικών ομάδων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχο τρομοκρατικών ενεργειών. Έτσι, τώρα διερευνάται η πιθανότητα τα αυτοκίνητα να τα παραδίδουν στη φωτιά οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες τους. Άνθρωποι, δηλαδή, που μη προβλέποντας ή παραβλέποντας την επερχόμενη οικονομική κρίση ξόδεψαν πάνω από 40000€ για να αποκτήσουν το αυτοκίνητο των ονείρων τους και τώρα, που άλλαξαν τα δεδομένα, προσπαθούν να το ξεφορτωθούν. Υψηλό κόστος λειτουργίας και συντήρησης, υψηλά ασφάλιστρα, ειδική εισφορά, νέα αυξημένα τέλη κυκλοφορίας, σε συνδυασμό με κατακόρυφη πτώση της αξίας των μεγάλου κυβισμού μεταχειρισμένων, που ένα αυτοκίνητο 2000-2200 cc τριετίας αρχικής αξίας 40-50000€ δεν βρίσκουν να το πουλήσουν ούτε 15000€, φαίνεται ότι ωθούν τους πιο παράτολμους από τους ιδιοκτήτες τέτοιων αυτοκινήτων να γίνονται οι εμπρηστές τους, προσδοκώντας, πιθανόν, και κάποια αποζημίωση από την ασφαλιστική τους!!!

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Σύλληψη. Ε, και;

Την προηγούμενη βδομάδα έσκασε η "βόμβα" με τη σύλληψη με την διαδικασία του αυτόφωρου βορειοελλαδίτισσας επιχειρηματία για μη απόδοση ΦΠΑ ύψους 620000€ περίπου.
Η παραπάνω επιχειρηματίας, που σημειωτέον ότι είχε βραβευθεί ως "επιχειρηματίας της χρονιάς" πριν από δυο χρόνια, βαρύνεται και με τις κατηγορίες των οφειλών προς το Δημόσιο από φορολογικές υποχρεώσεις και υποχρεώσεις στα ασφαλιστικά ταμεία ύψους 7000000€, καθώς και για οφειλές μισθών ύψους 140000€ περίπου.
Να υπογραμμίσω ότι η είσπραξη ΦΠΑ δεν αποτελεί εισόδημα για τον επιχειρηματία, αλλά φόρο που πληρώνει ο πελάτης προς το Κράτος και ο επιχειρηματίας απλώς τον εισπράττει σαν ενδιάμεσος για να τον αποδώσει στο Δημόσιο. Επομένως, με απλά λόγια, παρακράτηση και μη απόδοση του ΦΠΑ είναι σα να μπαίνει κάποιος οπλισμένος στο Δημόσιο Ταμείο και να ληστεύει κρατικά χρήματα. Πολύ χειρότερο, κατά τη γνώμη μου, από το να ληστέψει κανείς μια Τράπεζα, που στο κάτω κάτω είναι μια ιδιωτική επιχείρηση και έχει και τα χρήματά της ασφαλισμένα.
Επίσης, η μη καταβολή των εισφορών στα Ταμεία αποτελεί ακραία πράξη κοινωνικής αναλγησίας, αφού με τα χρήματα αυτά πληρώνονται οι συντάξεις, ενώ και μέρος αυτών παρακρατείται από τον μισθό των εργαζομένων.
Αλλά τι να πει κανείς και για μη καταβολή δεδουλευμένων προς τους εργαζόμενους! Που στην πλειοψηφία τους περιμένουν να ζήσουν από τον πενιχρό μισθό τους και που συχνά για να τον εξασφαλίσουν υποκύπτουν σε πλήθος από μη συμβατικές απαιτήσεις του επιχειρηματία!
Ίσως κανείς να αντιτείνει ότι ο επιχειρηματίας θα μπορούσε να πέσει έξω και να βρίσκεται σε προφανή αδυναμία εκπλήρωσης των υποχρεώσεών του, αν και ακόμη και σ' αυτήν την περίπτωση δεν δικαιολογείται η μη απόδοση του ΦΠΑ.
Στην παραπάνω περίπτωση, όμως, δεν έχουμε να κάνουμε με τέτοιο ενδεχόμενο.
Η συλληφθείσα κυρία δεν καταστράφηκε οικονομικά. Απλά ανήκει στην μεγάλη μερίδα των επιχειρηματιών που οι επιχειρήσεις τους πτωχεύουν ενώ οι ίδιοι πλουτίζουν. Κατά δήλωση της ίδιας έχει πολύ μεγάλη περιουσία και μπορεί να καλύψει τις υποχρεώσεις της. Και τότε γιατί δεν τις κάλυπτε ως τώρα; Μα γιατί πίστευε ότι η ένταξή της στην "υψηλή κοινωνία", οι γνωριμίες της και οι χορηγίες της (με τα λεφτά τρίτων) την είχαν εντάξει στον χώρο του απυρόβλητου.
Συνελήφθη, λοιπόν, βάσει του νέου νόμου, που ορίζει ότι διώκεται με την διαδικασία του αυτόφωρου. Κρατήθηκε ένα βράδυ στο Τμήμα και την επόμενη μέρα απολογήθηκε στον εισαγγελέα, που την άφησε ελεύθερη με την κατάβολή εγγύησης 50000€. Ακριβώς, δηλαδή, όπως γίνεται με τους ανώνυμους ληστές... Πλήρωσε, λοιπόν, 50 χιλιάρικα από την μεγάλη, κατά δήλωση της ίδιας, περιουσία της και αφέθηκε ελεύθερη...
Χθες, με την ίδια διαδικασία, συνελήφθη στο Άστρος Κυνουρίας ένας μεγαλοεπιχειρηματίας από τον χώρο των κρεάτων για μη απόδοση ΦΠΑ ύψους 510000€ περίπου.
Τώρα ξέρουμε. Σήμερα θα απολογηθεί στον εισαγγελέα και θα αφεθεί ελεύθερος με μικρή χρηματική εγγύηση.
Συνελήφθη. Συνελήφθη. Συνελήφθη...
Ε! Και;;;

ΥΓ: Μήπως είναι καιρός να καταργηθούν αυτά τα βραβεία για τους "επιχειρηματίες της χρονιάς"; Αρκετά λαμόγια έχουν βραβευτεί ως τώρα...

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Την Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου, στις 8 το βράδυ, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, θα πραγματοποιηθεί παρουσίαση του νέου βιβλίου του φιλόλογου καθηγητή μας κ. Λεωνίδα Αποστολίδη με τίτλο "Η Οδύσσεια της Εθνικής μας Ονομασίας". Θα μιλήσουν οι φιλόλογοι καθηγητές Αγγελική Κιουρτσή-Μιχαλοπούλου και Δημήτρης (Τάκης) Εμμανουηλίδης.
Επειδή ΔΕΝ είναι "λίγα τα ελληνικά" του, όπως πολλών από μας, η παρουσίαση σίγουρα θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον.
Κρίμα που η μέρα και ώρα παρουσίασης δεν μου επιτρέπουν να παρευρεθώ.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Δάσκαλοι στα σκαλιά του 12ου

Δύο φωτογραφίες που μας έστειλε ο Χρήστος Χρ. και νομίζω ότι αξίζει να τις αναρτήσουμε. Η πρώτη είναι τραβηγμένη το Σεπτέμβριο του 1951 ενώ η δεύτερη το 1954. Ο Χρήστος σχολιάζει την εμφάνιση των δασκάλων που για τους άνδρες ήταν δεδομένο το κουστούμι και η γραβάτα ενώ στις γυναίκες το ντεκολτέ και το μήκος της φούστας ήταν αυστηρά καθορισμένα.
Όμως δεν ήταν μόνο η εμφάνισή τους διαφορετική αλλά και οι απόψεις τους και η δουλειά τους. Η αγάπη τους για τα παιδιά ήταν άνευ ορίων και στο όνομά της πίεζαν, ζόριζαν και τιμωρούσαν. Πίστευαν ότι ο δάσκαλος έχει μόνο ένα σκοπό: να διδάξει. Και διδάσκει περισσότερο με αυτό που είναι παρά με τα λόγια. Θεωρούσαν το σχολείο και την αίθουσα χώρους ιερούς που στα άδυτά τους πραγματοποιούνταν το ζύμωμα των ψυχών των μαθητών τους. Φυσικά πάντα υπήρχαν εξαιρέσεις αλλά οι περισσότεροι πρόσφεραν πραγματικά τη ψυχή τους στους μαθητές τους.
Y.Γ. Διαβάστε στο απόκομμα δίπλα για τις υποχρεώσεις των δασκάλων -αμισθί βεβαίως- που υπηρετούσαν σε μονοθέσια ή διθέσια σχολεία της υπαίθρου. Το κείμενο το έχει συντάξει ο αξέχαστος Σταύρος Ρωμανιάς ( Δημοτικό Ποταμουδίων, έργα του οι Οδηγοί της Καβάλας) το Φεβρουάριο του 1963 κατά τη διάρκεια κινητοποιήσεων του κλάδου.

28 Οκτωβρίου 1976


Στις 11.45 άρχισε η μεγαλειώδης παρέλαση της μαθητιώσης νεολαίας, τμημάτων του Στρατού, Συλλόγων και Προσκόπων δια της Ερυθρού Σταυρού και προ των Επισήμων απο την εξέδρα που βρισκόταν στο χώρο προ της ΛΑΦ Καβαλας.....
Υ.Γ.1: Στη φωτογραφία το Λύκειο Ελληνίδων Καβάλας. Σημαιοφόρος ο Χρήστος Κ. και πίσω του αριστερά η Μίκα Μ. Στο βάθος διακρίνονται η Ροδόπη και λίγο πιό πέρα οι καπναποθήκες της Commercial.
Y.Γ.2: Ο σημαιοφόρος και οι παραστάτες στρέφουν το πρόσωπο προς τη μεριά των επισήμων, κάτι που στη σημερινή παρέλαση δεν συνέβη εκ μέρους των μαθητών...

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Joanna Lumley's Greek Odyssey

Στο δευτερο επεισοδιο αυτης της σειρας η Joanna Lumley επισκεφθηκε το βορειο μερος της Ελλαδας. Ξεκινησε απο την Κερκυρα, οπου κυριως κοιταξε την βρετανικη επιδραση (πχ κρικετ στην κεντρικη πλατεια). Φυσικα επισκεψη στην Κερκυρα χωρις αναφορα στον Αγιο Σπυριδωνα δεν γινεται και ειχα ξεχασει το ποσο ομορφο ειναι το νησι.
Μετα περασε στη Ηπειρο και πηγε στη Ζιτσα. Το μερος διαλεχτηκε γιατι ο λορδος Βυρων περασε απο εκει και σταματησε καθ'οδον απο τα Γιαννενα προς το Τελεπενι. Η Joanna Lumley πηγε σε ενα μοναστηρι της περιοχης οπου δοκιμασε το περιφημο κρασι της Ζιτσας.
Επομενος σταθμος ηταν η Νιγριτα και το εθιμο των λαδο-παλαιστων. Αυτο ειναι πολυ δημοφιλες στην Τουρκια και η Νιγριτα ειναι το μοναδικο μερος στην Ελλαδα οπου γινονται τετοιοι αγωνες. Η αντιθεση της μουσικης της Κερκυρας με τα νταουλια της Νιγριτας ηταν σημαντικη, διαφορα μερη της Ελλαδας εχουν διαφορετικες επιρροες.
Η Λυδια ηταν το επομενο μερος, πρωτη χριστιανη στη Ευρωπη, το βαπτιστηριο κτλ
Στο επομενο σκηνικο η Joanna Lumley ειναι πανω απο την Καβαλα.
Χαρακτηριζει την Καβαλα πολη στρατηγικη, μεταξυ Δυσης και Ανατολης. Τα γνωστα πλανα της πολης ακολουθουν, προς το καστρο, απο το καστρο, οι καμαρες. Στο καστρο η Joanna Lumley συνομολει με εναν τοπικο δημοσιογραφο (το ονομα του οποιου με διαφευγει)

Η συγχρονη ιστορια της Καβαλας ειναι συνδεδεμενη με τους προσφυγες, οπως της λεει ο δημοσιογραφος οτι δεν θα βρεις παππου στην πολη που να μην εχει προσφυγικη ιστορια. Παραλληλα τα μουσουλμανικα χαρακτηριστικα εχουν μειωθει κατα πολυ πχ εκει που ειναι η εκκλησια του Αγιου Νικολαου ηταν τζαμι.
Περιμενα οτι η Joanna Lumley θα συνομιλουσε με καποιον παππου με προσφυγικο παρελθον αλλα εμεινα εκπληκτος οταν στην οθονη εμφανιστηκε ενα προσωπο που ξερω πολυ καλα. Ο Μηνας Ζαχαριαδης, αδελφικος φιλος του πατερα μου, γεννημενος στη Σαμσουντα, της ειπε την ιστορια του.
Ηρθε προσφυγας στην Καβαλα 6 χρονων με την μητερα του. Ο πατερας τους εκτελεσθηκε απο τους Τουρκους, απο τα 27 ατομα της ομαδας που ηταν, μονο 2 ηταν ανδρες, οι υπολοιποι ηταν γυναικες και παιδια. Ο κυριος Μηνας ειναι 96 χρονων αλλα μπορεις να δεις τον πονο των γεγονοτων στο προσωπο του. Ελαχιστα πραγματα επεζησαν το ταξιδι προς την Καβαλα. Μια ασπρομαυρη φωτογραφια των γονιων του, ειναι το μοναδικο ενθυμιο απο τους γονεις του.
Η παρουσια του μου θυμησε τον πατερα μου και μαζι με την ιστορια του που του εφεραν δακρυα στα ματια με συγκινησαν ιδιαιτερα. Ο κυριος Μηνας ηταν δασκαλος (στο σχολειο της Παναγιας αν δεν κανω λαθος), και ειχαν πολλα κοινα με τον πατερα μου που μαλλον εξηγει την στενη τους φιλια: ορφανοι, αποφοιτοι απο το διδασκαλειο (οπως και η μητερα του Χρηστου Χ που ηταν της ιδιας σειρας), πολιτικες πεποιθησεις.Σαν συνταξιουχοι επαιξαν πολυ ταβλι και πινακλ, το τελευταιο στεκι τους ηταν ο Νικηφορος.
To ταξιδι συνεχισθηκε ανατολικα με επισκεψη σε πομακοχωρι στα ορεινα της Ξανθης. Απομονωμενο χωριο, κυρια απασχοληση ο καπνος και αγωνια για την τιμη του (2 ευρω το κιλο, δεν μπορεις να ζησεις με τετοια τιμη). Οι γυναικες σπερνουν τα φυτα και οι ανδρες ποτιζουν, Τα νεα κοριτσια εχουν κινητα τηλεφωνα και θελουν να παν στην Ξανθη, οπου τουλαχιστον εχει ιντερνετ καφε.
Τελικος προορισμος τα συνορα, Ελλαδας, Τοιυρκιας, Βουλγαριας, φιλοξενουμενη απο τον Ελληνικο Στρατο. Εντυπωση μου εκανε μια δηλωση αξιωματικου οτι οι στρατιωτες θελουν να υπηρετουν εκει, μια και οι δικες μου αναμνησεις ειναι οτι εκτος απο τους ντοπιους, κανενας δεν θελει να ειναι σε συνοριακο μερος.

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Ποδοσφαιρο, μπασκετ και σπονσορς

Κάτι πρέπει νάχουμε στον αθλητισμό, ως πόλη, και μας την πέφτουν έτσι άγρια όλοι.
Στο ποδόσφαιρο, έγινε ο κακός χαμός. Καβάλα και Ολυμπιακός Βόλου σήκωσαν τον σταυρό της κάθαρσης. Σβήστηκαν από τον ποδοσφαιρικό χάρτη και έτσι τώρα το ελληνικό ποδόσφαιρο, απαλλαγμένο από τα μιάσματα, συνεχίζει την καταπληκτική του πορεία παρθένο, άσπιλο και αμόλυντο.
Όμως, αν στο ποδόσφαιρο υπήρχαν πίσω από τις παραπάνω ομάδες κάποιες ύποπτες φιγούρες, δεν ισχύει το ίδιο και για το μπάσκετ. Όπου, φαίνεται, η απροσδόκητα καλή πορεία της τοπικής Ένωσης (όπως και άλλων επαρχιακών ομάδων) έχει προκαλέσει σκοτούρες στο Κέντρο.
Προχθές, βουλευτής της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή για το αν η συμφωνία συνεργασίας μεταξύ ΚΑΕ Ένωσης Καβάλας και Τουρκικών Αερογραμμών ήταν σε γνώση και έγκριση του Υπουργείου Εξωτερικών. Από όλα τα θέματα που μας ταλανίζουν, δηλαδή, ο κ. Π. Παναγιωτόπουλος επέλεξε αυτό ως μείζον για να επέμβει και να ζητήσει να μάθει αν τηρήθηκε η σωστή πολιτική πρακτική.
ΟΚ. Και σε μένα δεν άρεσε η παραπάνω συμφωνία (και όσοι με ξέρετε καλύτερα, γνωρίζετε ότι αυτό που λέω το πιστεύω και το εφαρμόζω απόλυτα). Θα προτιμούσα κάποιος ντόπιος ή καλύτερα τοπικός χορηγός ή κάποιος πλούσιος καβαλιώτης να αναλάμβανε τα έξοδα μετακίνησης της ομάδας και να μην απευθυνόμασταν στους Τούρκους. Όμως, τα λόγια είναι εύκολα. Στην πράξη ποιός θα ήταν αυτός; Ο Πρόεδρος, από όσα ξέρω, δεν είναι και κανένας μεγιστάνας. Πλήρωσε και πληρώνει την προσωπική του τρέλα για το μπάσκετ, αλλά πόσο ακόμη; Και τα έξοδα μετακίνησης δεν είναι λίγα. Επτά μεταβάσεις στην Αθήνα, μια στη Ρόδο, μια στο Ρέθυμνο. (Συν μια έκτακτη στην Αθήνα για τα ημιτελικά του Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό). Σύμφωνα με δικό μου υπολογισμό τουλάχιστον 25000€. Και μην πει κάποιος: "Και τι είναι 25000; Δεν μπορούσε κάποιος εύπορος να τα δώσει;" γιατί η απάντηση είναι "προφανώς όχι". Οι πλούσιοι είναι για να κάθονται στα διακεκριμένα, για να βγαίνουν "πρώτη μούρη" στις επιτυχίες, αλλά αν είναι να βάλουν το χέρι στην τσέπη, άστα καλύτερα... Ας μην ξεχνάμε ότι ακόμη ψάχνουν 500 € (!!!) για να πληρώσουν το παράβολο συμμετοχής του ποδοσφαιρικού ΑΟΚ ώστε να συμμετάσχει στο Πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής και να μην σβηστεί από τον χάρτη. Από την άλλη, οι αερομεταφορείς είναι συγκεκριμένοι και περιορισμένοι. Η Aegean είναι χορηγός του τοπικού ΑΓΟΡεθύμνου, για την ΟlympicAir δεν συζητάμε, οπότε τι μένει;
Αλλά όλοι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τους ΤΣΑΜΠΑ ΜΑΓΚΕΣ, όπως και ο προαναφερθείς βουλευτής...