Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2020

Καταληψη

Το Ελληνικο κρατος και τα περιουσιακα του στοιχεια ανηκουν σε ολους τους Ελληνες. Δυστηχως η ιδεα του οτι ανηκει σε ολους για μερικους σημαινει οτι κανεις οτι θελεις.
Η εκαστοτε κυβερνηση διοριζει σε διοικητικες θεσεις στελεχη χωρις αναλογα προσοντα περα απο κομματικο στελεχος του κυβερνωντος κομματος. Η ανικανοτητα αυτη πληρωνεται απο ολους τους πολιτες οχι μονο για τον μισθο του διορισμενου αλλα κυριως της ζημιας και της χαμηλης παραγωγικοτητας του λογω ακαταλληλοτητας.
Οι πολιτες απο την αλλη μερια εχουν μια διαφορετικη ιδεα το τι σημαινει το κρατος ανηκει σε ολους. Κυριως περιστρεφεται στην καταληψη δημοσιων χωρων. Τα χιλιαδες αυθαιρετα λενε την δικη τους ιστορια.
Η καταληψη ομως επεκτεινεται και σε μερη σαν τις παραλιες οπου επισκεπτες καταλαμβανουν ενα μερος της ακτης με μονιμα εγκαταστημενη ομπρελα, καρεκλες και μερικοι εχουν προχωηρει σε εγκατασταση τραπεζιων, ψησταριας, βαρκες, κανο κτλ. Ολα αλυσοδεμενα και αφημενα στην παραλια απο Ιουνιο μεχρι Οκτωβριο.
Ο Δημος Παγγαιου αποφασισε να σταματησει αυτη την παρανομη καταληψη  και εδωσε διορια για την αποσυρση τους αλλοιως θα πεταχθουν τα παντα στα σκουπιδια. Η αποφαση με βρισκει απολυτα συμφωνο και θα ηθελα ο ιδιος Δημος να εφαρμοσει τον νομο για τα μπαρς που καταλαμβανουν με τις ομπρελες τις παραλιες πχ αποσταση απο το κυμα, ποσοστο της ακτης που μπορει να χρησιμοποιηθει κτλ

Σάββατο, 2 Μαΐου 2020

Το παλιό Δημαρχείο.

Οδός Κύπρου, η πιο χαρακτηριστική άποψη της πόλης  στην περίοδο της άνθισής της. Ένας δρόμος όπου δεν πρωταγωνιστεί μόνον ο χώρος αλλά και ο χρόνος. Τα μεσημέρια του Σαββάτου επιστρέφω σπίτι περπατώντας στο λιθόστρωτο δρόμο, μπροστά από τα εντυπωσιακά κτίρια που έχουν απομείνει εκεί, απόδειξη της πολυ-πολιτισμικής Καβάλας του 19ου-20ου αιώνα.
Ένα απ΄αυτά είναι  το Μέγαρο Τόκκου.
Κτίσθηκε το 1879 από τον καπνέμπορο-καφεκόπτη Δημήτριο Τόκκο,όπως φαίνεται σε ανάγλυφη επιγραφή πάνω από το υπέρθυρο. Ο Δ. Τόκκος έκτισε το τριώροφο συμμετρικό σπίτι του βόρεια του μουσουλμανικού νεκροταφείου, όπου σήμερα βρίσκεται ο Δημοτικός κήπος. Το κτίριο στο ισόγειο και στον πρώτο όροφο στέγαζε καπναποθήκη ενώ στο δεύτερο την κατοικία του ιδιοκτήτη. Η εικόνα του λιμανιού από τη βεράντα πρέπει να ήταν μοναδική. Μερικές δεκάδες μέτρα μπροστά από το κτίριο άρχιζε ή θάλασσα και τίποτε δεν εμπόδιζε τη θέαση σχεδόν όλου του πλάτους του ορίζοντα.
Το κτίσμα είναι  ένα «μεταβατικό κτίριο» με  στοιχεία  παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, παρά την νεοκλασσική όψη του. Έχει ελάχιστα νεοκλασικά γνωρίσματα στο γείσωμα της στέγης και στους μαρμάρινους κιλίβαντες της βεράντας του 2ου ορόφου. Σημαντικό διακοσμητικό στοιχείο είναι το καμπύλο αέτωμα της στέγης του.
Για ένα χρόνο  στέγασε το Ημιγυμνάσιο Καβάλας. Το 1911 ο Νικόλαος Τόκκος πούλησε το σπίτι του στο Θεόδωρο Ρακιντζή, για λογαριασμό της Φιλόπτωχης Αδελφότητας Κυριών Καβάλας, στην κυριότητα της οποίας ανήκε έως τη δεκαετία του ΄70.
Μέχρι την απελευθέρωση (Ιούνιος 1913) στέγαζε το Αγγλικό και το Ιταλικό προξενείο. Στην οικία διέμενε ο Ιταλός υποπρόξενος St. Picchioli που ήταν γιατρός, καπνέμπορος αλλά και θερμός φιλέλληνας.
Το 1914 επί Δημαρχίας Κλεάνθου Τερμεντζή, το κτίριο νοικιάστηκε από το Δήμο Καβάλας για να στεγαστεί εκεί το Δημαρχείο της πόλης, που αρχικά είχε στεγαστεί στο Οθωμανικό Δημαρχείο, ένα ισόγειο κτίριο που βρισκόταν βόρεια του υποδιοικητηρίου (παλιά Δικαστήρια).
Το Σεπτέμβριο του 1938 το οίκημα αποδεσμεύτηκε  από το Δήμο, ο οποίος μεταστεγάστηκε στο σημερινό ιδιόκτητό του κτίριο ( επί Δημαρχίας Αθ. Μπαλάνου).
Το 1946  στο κτίριο λειτουργούσαν τα ιδιωτικά Εκπαιδευτήρια Παπασιδέρη-Γριτσόπουλου, που ήταν πλήρες εξατάξιο Γυμνάσιο και Δημοτικό με οικοτροφεία. Τη δεκαετία του ΄70 η αδιαφορία και η εγκατάλειψη είχαν αρχίσει να είναι εμφανείς στην όψη του αλλά και στο εσωτερικό του... Κινδύνεψε μάλιστα να δοθεί για αντιπαροχή καθότι δεν ήταν χαρακτηρισμένο. Ευτυχώς περιήλθε στην ιδιοκτησία του δημοσίου το 1979 και μετά την αναπαλαίωσή του- στις αρχές της δεκαετίας του ΄80- στεγάζει  την Εφορεία Αρχαιοτήτων Καβάλας-Θάσου.
Πηγές: Για το κείμενο το εξαίρετο βιβλίο της Σ. Αγγελούδη: ''Καβάλα 1912-2015, Οι Βιογραφίες των Δημάρχων της πόλης'' και το Λεύκωμα του Π. Ζιώγα "Παραδοσιακά κτίρια της νεότερης Καβάλας".
Φωτογραφίες
1. Καρτ ποστάλ.
2. Φωτογραφία του κτιρίου τη δεκαετία του ΄20.
3. Εφημερίδα Ταχυδρόμος
4. Τον καιρό της εγκατάλειψης, Λεύκωμα Π. Ζιώγα.



Παρασκευή, 24 Απριλίου 2020

Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός





Γωνία Υψηλάντου 
και Σκρά.

Τρίτη, 21 Απριλίου 2020

Η λογοτεχνία για τη σκοτεινή πλευρά της ζωής

Αν η αρρώστια είναι η σκοτεινή πλευρά της ζωής, μιά δεύτερη υπηκοότητα, τότε αντιλαμβάνεται κανείς τι είδους υπηκοότητα γεννά μια επιδημία - κι ακόμη περισσότερο όταν εξελίσσεται σε πανδημία, έγραφε  το 1978 η Σούζαν Σόνταγκ  στο δοκίμιό της ''Η νόσος ως μεταφορά''. Το συγκεκριμένο δοκίμιο καταγγέλει τις κοινωνικές διαστρεβλώσεις αλλά είναι κι ένας ύμνος στην ιατρική, τη μόνη που μπορεί να προστατέψει τη ζωή αλλά και το νόημά της, το οποίο εκφράζει η λογοτεχνία. Αν όμως η λογοτεχνία εκφράζει το περιεχόμενο της ζωής, ακόμη και στις πιο δυσοίωνες περιπτώσεις, η ιατρική είναι ο αγώνας για τη ζωή  στην ύψιστη έκφρασή της και ίσως να μην είναι τυχαίο που πολλοί συγγραφείς υπήρξαν και γιατροί.
Γιατροί είναι και οι πρωταγωνιστές στα μυθιστορήματα Πανούκλα (1947) του Αλμπέρ Καμί και Περί Τυφλότητος (1996) του Ζοζέ Σαραμάγκου.
Συμπτωματικά το δεύτερο τα διάβασα πρόσφατα, λίγο πριν ανακοινωθεί στην Κίνα η ύπαρξη του Covid19. Ένας άνθρωπος ξαφνικά χάνει το φως του. Ο οφθαλμίατρος που τον εξετάζει, δεν του βρίσκει τίποτε, αλλά τυφλώνεται κι αυτός και με τη σειρά τους πλήθος άλλοι. Η τυφλότητα αποκτά χαρακτηριστικά επιδημίας, γι αυτό η κυβέρνηση αποφασίζει να επιβάλλει σε όλους καραντίνα. Σκηνές αγριότητας και καταστολής εκτυλίσσονται όσο διαρκεί η επιδημία, η ομοιότητα των οποίων με αυτές της Κίνας είναι εντυπωσιακή. Τελικά η επιδημία στο μυθιστόρημα του Σαραμάγκου εξαφανίζεται. Ο συγγραφέας παρουσιάζει τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης συνθήκης αλλά και τη φωτεινή: αυτήν του γαλήνιου επιστήμονα γιατρού, ο οποίος μαζί με τη γυναίκα του αποτελούν δύο εξαίρετους θετικούς ήρωες.
Γιατρός είναι και ο πρωταγωνιστής στην Πανούκλα του Καμί. Στην  παραλιακή πόλη Οράν της Αλγερίας ο γιατρός Ριέ ανακαλύπτει ένα ψόφιο ποντίκι. Σύντομα διαπιστώνεται ότι πρόκειται για πανούκλα, Η κυβέρνηση διστάζει στην αρχή να πάρει μέτρα αλλά τελικά αναγκάζεται να θέσει την πόλη σε καραντίνα. Το βιβλίο θεωρήθηκε μια εκπληκτική αλληγορία για το φασισμό ( ο οποίος εξάλλου απεκλήθη «φαιά πανούκλα»), όμως είναι και κάτι πολύ παραπάνω: μια περιγραφή του αγώνα που δίνει ο άνθρωπος ενάντια σε όσα θέτουν σε κίνδυνο την υπόστασή του και το πεπρωμένο του.
Ιστορικά οι επιδημίες αλλάζουν την κοινωνία σε ανώτερο επίπεδο, αλλά και τον ψυχισμό και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η συνείδησή μας. Ίσως τα νέα έργα του γραπτού λόγου που θα παραχθούν να αναδείξουν για άλλη μια φορά τους αφανείς ήρωες που κρατούν το μέλλον μας στα χέρια τους. Τους επιστήμονες και τους ερευνητές και όχι τους υπερφίαλους και αλαζόνες «ηγέτες» που κυβερνούν τον κόσμο.

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2020

Σημεία των Καιρών

Από το Πάρκο στη Μυροβόλο...





Κυριακή του Πάσχα, ώρα 21:00.

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2020

Πού έδυ σου το κάλλος...

Μεγάλη Παρασκευή, 19 Απριλίου 1946. Περιφορά του επιταφίου στη συνοικία του Αγίου Αθανασίου. Μεγάλη η συμμετοχή των τοπικών αρχών και των προσφυγικών σωματείων που συνοδεύονταν από σημαίες και λάβαρα των χαμένων πατρίδων. Η πομπή ακολουθούσε τη διαδρομή: οδός Αγ. Αθανασίου- Σούγιολου- Γαλλικής Δημοκρατίας μέχρι την πλατεία Νικοτσάρα και επέστρεφε στο ναό από την Ελληνικής Δημοκρατίας ενώ έψαλλαν όλοι με πλήρη κατάνυξη το «Ω γλυκύ μου έαρ ...».

Η περιφορά του Επιταφίου του Αγίου Αθανασίου τη δεκαετία του ΄30, ήταν η μόνη στην Καβάλα, και γι΄αυτό αποτελούσε σημαντικό θρησκευτικό γεγονός.
Πηγές:
Κείμενο: Ε. Πέγιου, Βόλτα στην Καβάλα του χθες.
Φωτογραφία: Αθ. Οικονομίδης

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

κόκκινο το φεγγάρι...




ανεβαίνει σαν φόβος πια
και μόνο...

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2020

Ανάμεσα νύχτας κι αυγής

Ασεβής ευθυμία πουλιών με ξύπνησε τόσο νωρίς και βγήκα στων σκοταδιών την άμπωτη.
Το μπαλκόνι μου ήσυχα λάμνει στ' αβαθή χρώματα.
Ονειρεύονται ακόμα οι κήποι ερχομό αγνώστων ανθέων.
Αργά ξεδιπλώνεται ο περιβόητος ορίζοντας σα φθηνή κορδέλα του μέτρου.

Με λήθη μοιάζει η θάλασσα.
Με λήθη μοιάζει το άπειρο. 
Άπειρος λήθη.

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2020

...να γίνεσαι άνεμος για το χαρταετό


και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει.

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2020

Οι Μιμόζες ανθίζουν το Φεβρουάριο






Ούτε μιαν ανάσα δεν παίρνεις
χωρίς να στηρίζεσαι στην αοριστία του μέλλοντος


χωρίς να στηρίζεσαι στην αοριστία του μέλλοντος.

Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2020

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2020

Πέμπτη

Είναι Πέμπτη. Αυτό δεν προσθέτει τίποτα.
Είναι απόγευμα. Αυτό αφαιρεί.
Είναι καιρός βροχερός. Αυτό περιπλέκει.
Είσαι μόνος σου, κι αυτό προσθέτει, αφαιρεί, περιπλέκει.

Κ.Δ.

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2020

Φούγκα θανάτου

Μαύρο γάλα της αυγής το πίνουμε το βράδυ το πίνουμε το μεσημέρι και πρωί το πίνουμε τη νύχτα
πίνουμε και πίνουμε σκάβουμε τάφο στους αιθέρες εκεί δεν θα ’ναι στριμωχτά
Ένας άνδρας κατοικεί το σπίτι παίζει με τα φίδια γράφει γράφει όταν πέφτει το σκοτάδι στη Γερμανία τα χρυσά σου μαλλιά Μαργαρίτα
αυτά γράφει και βγαίνει από το σπίτι και τ’ αστέρια αστράφτουν σφυρίζει στους μολοσσούς του να ‘ρθουν σφυρίζει στους Εβραίους του να βγουν τους βάζει να σκάψουνε τάφο στη γη
μας διατάζει παίξτε να χορέψουμε
Μαύρο γάλα της αυγής σε πίνουμε τη νύχτα σε πίνουμε το πρωί και μεσημέρι σε πίνουμε το βράδυ
πίνουμε και πίνουμε
Ένας άνδρας κατοικεί το σπίτι παίζει με τα φίδια γράφει γράφει όταν πέφτει το σκοτάδι στη Γερμανία τα χρυσά σου μαλλιά Μαργαρίτα
Τα σταχτιά σου μαλλιά Σουλαμίτις σκάβουμε τάφο στους αιθέρες εκεί δεν θα’ ναι στριμωχτά
Φωνάζει σκάψτε τη γη πιο βαθιά εσείς εκεί κι εσείς οι άλλοι τραγουδήστε και παίξτε
αρπάζει το σίδερο από τη ζώνη του και το κραδαίνει τα μάτια του είναι γαλανά
πιο βαθιά τη σκαπάνη εσείς κι εσείς οι άλλοι παίξτε παίξτε να χορέψουμε ...

Paul Celan
Σουλαμίτισσες με σταχτιά μαλλιά ... 
( Μαθήτριες του Ισραηλιτικού σχολείου θηλέων στην Καβάλα περί το 1900).

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2020

Μια Ελληνίδα φωτογράφος

Ιδιοφυής ερασιτέχνις φωτογράφος της προπολεμικής και μεταπολεμικής Ελλάδας, η Μαρία Χρουσάκη γεννήθηκε το 1899 στη Σμύρνη. Η οικογένειά της μετοίκησε στην Αθήνα πριν το 1922 προσφέροντάς της  τη ζωή της μεγαλοαστικής κοινωνίας της εποχής.  Παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου και ζωγραφικής κοντά στο ζωγράφο Παύλο Μαθιόπουλο, γεγονός που επηρέασε τη ματιά της στο στήσιμο της εικόνας τοπίου. 
Από το 1926 εθελόντρια αδελφή του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, περιηγήθηκε με τις αποστολές στις οποίες υπηρέτησε, ολόκληρη τη χώρα φωτογραφίζοντας  αδιάκοπα  στον ελεύθερο χρόνο όταν της επέτρεπαν τα χειρουργεία. Οι σεισμοί της Ιερισσού το 1932,  το Αλβανικό μέτωπο 1940-41, ο ενθουσιασμός για την απελευθέρωση της Αθήνας στις 18/10/44 αλλά και κάθε δραστηριότητα του Ερυθρού Σταυρού σε άγνωστα -μέχρι τότε- νησιά της Ελλάδας, αποτελούν σημαντικές ενότητες του έργου της.  
Η Χρουσάκη υπηρέτησε με τον ίδιο ζήλο και δυναμισμό το ανθρωπιστικό της έργο όσο και τη φωτογραφία. Ευαίσθητη, γενναιόφρων, με σπάνια συμπόνια για τους ανθρώπους αλλά μοναχική και εσωστρεφής, ίσως λόγω μιας «δια βίου ερωτικής απόρριψης» σύμφωνα με τον ανιψιό της 'Ιωνα Βορρέ. 
Το 1971 παρέδωσε το αρχείο της που αποτελείτο από 15.000 πλάκες αρνητικών και 35 λευκώματα στην Εθνική Πινακοθήκη. Το έργο της, χωρίς  να έχει ιδιαίτερα πρωτοποριακό χαρακτήρα καταφέρνει και ξεπερνά τους περιορισμούς που χαρακτηρίζουν τη φωτογραφική αισθητική εκείνης της εποχής. Όσον αφορά τις απεικονίσεις ανθρώπων της υπαίθρου, οι φωτογραφίες της από καλλιτεχνική άποψη είναι σαφώς ανώτερες από τις αφύσικες ή μελλοδραματικά στημένες εικόνες της Έλλης Σαραϊδάρη (Nelly΄s). Ανέπτυξε μια λιτότερη και δυναμικότερη αντιμετώπιση του τοπίου που κάποιες φορές άγγιζε τα όρια της αφαίρεσης.
Ανήκε στην ίδια γενιά με τη Βούλα Παπαϊωάννου, όπως και με τους Σπύρο Μελετζή και Κώστα Μπαλάφα. Στα 40 χρόνια της δραστηριότητάς της (1917-1958) κατάφερε να συνδυάσει την καλλιτεχνική φωτογραφία με τη φωτογραφική μαρτυρία, καταθέτοντας πολύτιμες και αφτιασίδωτες εικόνες της Ελλάδας μιάς ξεχασμένης πλέον εποχής.
Η δουλειά της έγινε γνωστή μόλις το 2000.





Στα μέσα της δεκαετίας του ΄50 η Μαρία Χρουσάκη ευρισκόμενη σε αποστολή του Ερυθρού Σταυρού στην Καβάλα, φωτογράφισε  την πόλη αλλά  και τη Θάσο. 
Κάποιες από τις φωτογραφίες της από το αρχείο της στην Εθνική Πινακοθήκη.
1. Η αποστολή του Ε.Ε.Σ. επί του Σάμος.

2,3. Ο τάφος της μητρός του Μωχάμετ 'Αλη.
4. Μακρύαμμος.