Κι άλλες παραλίες...

Όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μου έχω κολυμπήσει σε αρκετές ελληνικές παραλίες, αλλά σε κάθε περίπτωση, όχι σε πάρα πολλές, ανάμεσα στις οποίες βρίσκονται και μερικές πασίγνωστες και κατά γενική ομολογία πανέμορφες (π.χ. Ψαρρού, Ναυάγιο, Μπάλος, Ελαφονήσι κλπ).

Παρακάτω καταγράφω τις δέκα καλύτερες, κατά τη γνώμη μου, παραλίες, στις οποίες έχω κολυμπήσει, χωρίς σειρά αξιολόγησης.

- Παράδεισος (Κοίνυρα, Θάσος)

- Χρούσσω (Παλιούρι, Χαλκιδική)

- Τσαμπίκα (Ρόδος)

- Αγία Παρασκευή (Σπέτσες)

- Σίμος (Ελαφόνησος)

- Καλαδί (Κύθηρα)

- Πόρτο Κατσίκι (Λευκάδα)

- Πλατύς Γιαλός (Μύκονος)

- Σούπερ Πάραντάιζ (Μύκονος)

- Μαγγανάρι (Ίος)

Όλες αυτές οι παραλίες έχουν όλα ή πολλά από αυτά που θεωρώ σημαντικά κριτήρια για να απολαύσω μια παραλία.

Και αυτά είναι:

1. Άμμος. Κατά προτίμηση χονδρή και πάντως όχι βράχια ή πέτρες.

2. Κόλπος κατά το δυνατόν απάνεμος.

3. Συνδυασμός με πράσινο, αν είναι δυνατόν μέχρι τη θάλασσα.

4. Πυθμένας αμμώδης με κατά το δυνατό προοδευτικότητα στο βάθεμα.

Τώρα, αν αυτά συνδυάζονται και με ένα γενικότερα όμορφο τοπίο και μια ήσυχη και καλή ταβέρνα, ακόμη καλύτερα!

Εκτός από τις παραπάνω, υπάρχουν και οι παραλίες ιδιαίτερης ή μοναδικής μορφολογίας, που τις κάνουν ξεχωριστές, όπως π.χ. Μαύρα Βόλια (Χίος), Διρός (με κατάλευκες κροκάλες), Πρασονήσι (Ρόδος), Αβλέμονας (Κύθηρα).

Επίσης, πολύ σημαντικό ρόλο στην αξιολόγηση μιας παραλίας παίζει η κατάσταση, που θα την βρει κάποιος, όταν την επισκευθεί. Για παράδειγμα, στο ονομαστό Κάθισμα στη Λευκάδα πήγα μια μέρα που η θάλασσα ήταν βρώμικη. Ενώ το Πόρτο Κατσίκι ήταν όπως το βλέπουμε στους τουριστικούς οδηγούς.

Και ένας τελευταίος παράγοντας, που θα μπορούσε να επηρεάσει την αξιολόγηση και τον οποίο επιμελώς προσπάθησα να αποφύγω, είναι ο συναισθηματικός.

Π.χ. ο Μπάτης είναι η εφηβεία μου και η νιότη μου και καθώς συνδυάζει και πολλά όμορφα χαρακτηριστικά, είναι για εμένα, η καλύτερη παραλία της Ελλάδας!

να’ χει αμμόλοφους με σπόνδυλους από δωρικές κολόνες αραδιασμένους χάμω...

Ποια είναι τα κριτήρια της ιδανικής παραλίας;

Λεπτή άμμος ή ψιλή πέτρα.

Πρόσβαση όχι εύκολη.
Με μικρό κόλπο.
Βράχια με επίπεδα μέρη.
Αρμυρίκια ή πεύκα για σκιά.
Χωρίς ομπρέλες και ξαπλώστρες.
Όσο πιο κοντά στη φυσική της κατάσταση.
Νερά κρύσταλλο.
Προσανατολισμό ΝΔ για να βλέπεις τα δειλινά.
Διακριτική ταβέρνα-μπαρ χωρίς μουσική
Να είναι σχεδόν κρυμμένη ώστε να είναι κάτι σαν επιβράβευση όταν φθάσεις εκεί.
Η καλή παραλία θέλει ιεροτελεστία. Να στρώσεις την πετσέτα και ν΄ ακουμπήσεις πάνω της τα ροδάκινα που κουβαλάς, να ισιώσεις την άμμο, 
να κάνεις βουναλάκι για το κεφάλι και να ψάξεις για πέτρες για να μήν την πάρει ο αέρας...
Αυτά  περίπου είναι τα κριτήρια σύμφωνα με τον Κώστα. Οι υπόλοιποι της παρέας τι άποψη έχουν;

σαν τις πεταλίδες...

Φτάσαμε σ΄αυτήν την ακτή κολυμπώντας
ακρωτηριασμένοι στα πλοία που φεύγανε

ναυάγια και ξύλα.

Γαντζωθήκαμε στα βράχια σαν τις πεταλίδες

τα παιδιά μας μεγάλωσαν κοιτώντας τ΄ άδικο να μοιράσουν πάσχισαν δίκαια τα βράχια 

τους σκότωσαν.

Τώρα συνεχίζουμε το ρίζωμα σαν τον κοχλία

με σαράντα πυρετό ξενοπλένουμε 

στ΄αλίπαστα στοιβάζουμε το σάπιο αίμα 

στα καπνομάγαζα.

Έτσι προσπαθούμε να περισώσουμε τους δικούς μας κι ό,τι άλλο μας έχει απομείνει

Χωροστάθμιση 1965,

Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου
''...Το ποίημα αυτό της Χωροστάθμισης, με τίτλο «Θ΄ [Πρόσφυγες]», περιγράφει, με εκφραστικούς όρους που ανακαλούν το Μυθιστόρημα του Σεφέρη, τη μοίρα του προσφυγικού πληθυσμού, που έφτασε στην Καβάλα ύστερα από τη Μικρασιατική καταστροφή, μοίρα δεμένη με την ιστορία της πόλης. Οι ρητές αναφορές σε χαρακτηριστικά σήματα της κοινωνικής ανθρωπογεωγραφίας της  (βράχοι, αλίπαστα και καπνομάγαζα) συνοψίζουν τη σκληρή ιστορία της πλατιάς μάζας των ανθρώπων της. Ο Μάρκογλου αναθέτει στην ποιητική του σύνθεση το λόγο στους ίδιους τους κατοίκους της πόλης για να καταγράψει και να δραματοποιήσει τις άθλιες βιοτικές συνθήκες καθώς και την ανασφάλειά τους...'' (Ευρυπίδης Γαραντούδης, Μαίρη Μικέ- Παλίμψηστο Καβάλας)

100 Χρόνια Εθνικής Μνήμης 1922-2022

εν οίδα ότι ουδέν είδα...

Χορικό 1

Πράξις πολύ αφύσικος μα φυσικώς σαν μπάζει ο βασιλιάς αλλοδαπές και άλλες προσφυγίνες, λες και δεν είχαμε σφαγείς, ντόπιες, δυο τρείς ντουζίνες. Αυτές οι ξένες προσοχή θέλουν όπως κι οι γκέι μη και μας αλλοιώσουνε κανένα ντι-εν-έι. 
Αθάνατη ελληνική Ελλάδος Ελληνίδα, εσένα μόνο δέχομαι να βάψεις την πατρίδα με αίμα κατακόκκινο, εν οίδα ότι ουδέν είδα.
Την τύφλα μου δηλαδή!

Παρακολουθήσαμε το Σάββατο στους Φιλίππους μία μεγάλη και χαρμόσυνη παράσταση, τη Μήδεια του Μποστ. Ο σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός με πολύ κέφι, ευφυία και σεβασμό στην ιδιαιτερότητα του σημαντικού αντεθνικού λογοτέχνη Μ. Μποσταντζόγλου και με όλα τα εχέγγυα του Εθνικού και τα μέσα μιας κρατικής σκηνής μας εντυπωσίασε, μας έκανε να χαρούμε, να αισθανθούμε εξυπνότεροι και πιο αισιόδοξοι. Κατάφερε να μας δείξει την παραδοξότητα που έχει το κοινώς αποδεκτό ως ''κανονικό'', αλλά και το υπερφίαλο  της εθνικής μας αυταρέσκειάς που πραγματεύεται η  παρωδία -φάρσα της Μήδειας κάνοντάς μας  να συμμετέχουμε  ενεργά στην λυτρωτική γιορτή σάτιρας του παραμυθικού μας παιδικού εαυτού.

Χορικό 2
Υπήρξαμε πολύ πιστοί σ΄αυτή την τραγωδία,

κι απ΄την πολλή πιστότητα κάναμε κωμωδία... Ήξευρε και βεβαίωνε πως αύριον πεθαίνεις, γι αυτό σου λέω σύνελθε, ίσα που προλαβαίνεις να κάνεις ό,τι καρφωθεί στο κούφιο σου κεφάλι χωρίς να πρέπει άδεια να δίνουσι οι άλλοι... Μακριά απ΄όσους θέλουνε βοήθεια να δώσουν και τρυφερά σας γδύνουνε θέλοντας να σας σώσουν. Κι όλο κουνάνε δάχτυλο και λένε πως θα ζήσει, πως θα ντυθεί, που κοιμηθεί, πως θα το τραγουδήσει η κάθε μια κι ο πάσας εις που έχει αγαπήσει. 

«... Προσπαθήσαμε όλοι μαζί να κάνουμε μια αντίστοιχη πορεία μελέτης και να καταλήξουμε στα απολύτως απαραίτητα. Ελπίζω να έχει πλέον μετατοπισθεί ο θεατρόφιλος θεατής από τη σοβαροφάνεια ενάντια στην οποία πολέμησε ο Μποστ σε όλη του τη ζωή. Ας σταματήσουμε λοιπόν να είμαστε ''σοβαροί'' και να στερούμαστε.» Γιάννης Καλαβριανός, Ιούλιος 2022.

Μια ατμόσφαιρα Καρυωτάκη και ...Ρίτσου

...Στην πλατεία Φουάτ, όπου και το θολωτό μνήμα της μάνας του Μωχάμετ Άλυ-ιδρυτή της Αιγυπτιακής δυναστείας- παίζει η μπάντα του Δήμου. Μία περιπλανώμενη ατμόσφαιρα Καρυωτάκη, κάτω από τα τρία πελώρια διαφημιστικά που πληγώνουν τον πανσέληνο ουρανό, με διαποτίζει. Λίγο πιο πέρα πουλιούνται οι απογευματινές εφημερίδες των Αθηνών, μόνη επαφή της πρωτεύουσας με την επαρχία της, αν εξαιρέσουμε την προεκλογική περίοδο και τις τουρνέ των θιάσων.

Η Καβάλα, τη νύχτα, με φεγγάρι, όταν σβήνει η φτώχεια της και οι όγκοι των καπναποθηκών, γίνεται αληθινά μια μαγική πόλη. Η αμφιθεατρική τοποθεσία της, η ευρύχωρη αγκαλιά του κόλπου της, που δεν είναι ποτέ μονότονος όπως είναι ο κόλπος της Θεσσαλονίκης, προπαντός ειδωμένη απ΄το Φάρο, απ΄όπου μπορείς να δεις και τις δυο πλευρές, κρατά μια δικιά της γοητεία. Ο Μωχάμετ Άλυ, πάνω στο άτι του, μπροστά στο σπίτι που γεννήθηκε, δείχνει με το χέρι του στο Βορρά, μια κατεύθυνση που πολλοί δυστυχώς αναγκάστηκαν ή επέλεξαν ν΄ακολουθήσουν...

Εκτός των τειχών, 1965, Βασίλης Βασιλικός

( Πλατεία Φουάτ Α΄- όνομα του βασιλιά της Αιγύπτου, δισέγγονου του Μωχάμετ Άλυ - ονομαζόταν η πλατείας Ελευθερίας για λόγους σκοπιμότητας της ελληνικής ομογένειας της Αιγύπτου μέχρι το 1967.)

Είμαστε ότι μοιραζόμαστε...

«Τι συμβαίνει όταν η γνώση μεταφράζεται και τροφοδοτεί την εμπειρία της κίνησης του σώματος; Πώς μπορούν οι κινήσεις να μεταφραστούν σε εικόνες, λέξεις, νοήματα και αντίστροφα; Ζώντας σε μία περίοδο που η φυσική απόσταση και η ψηφιακή αποξένωση γίνεται βασικό μέρος των εκφάνσεων της σύγχρονης ζωής, επιδιώκουμε να κρατήσουμε ζωντανή την αναγκαιότητα της φυσικής μας παρουσίας και επικοινωνίας σε έναν φυσικό χώρο, στο παρόν, στο παρελθόν και στο μέλλον.»

Σταθμός στην έρευνα, μελέτη και διαμόρφωση του νέου έργου Phrasis  ≠ Praxis της Τζένης Αργυρίου, αποτέλεσε η σχέση λόγου – σώματος – χώρου, καθώς και οι σχέσεις και ερμηνείες που προκύπτουν από τη διάδραση αυτή. Το έργο αντλεί τα υλικά του από φράσεις, ανώνυμες και επώνυμες, όπως αρχαία ρητά, ποιητικά μοτίβα, καθώς και από εικαστικά έργα, αρχαία αλλά και πιο σύγχρονα, θέτοντας ως βασικό ερώτημα το πώς η συμπυκνωμένη πληροφορία που εμπεριέχεται σε τέτοιου είδους διαχρονικές εκφράσεις μπορεί να αποδοθεί σήμερα, σωματικά, λεκτικά και φωνητικά. 

Το έργο Phrasis  ≠ Praxis  αποτελείται από θραύσματα-φράσεις-κινήσεις που συνδέονται μεταξύ τους, όχι με μια γραμμική συνέχεια αλλά σαν αυτόνομα τμήματα ενός ενιαίου έργου», διαιρούμενο σε τρία επί μέρους αποσπάσματα.

Στο πρώτο μέρος- παρουσιάστηκε την Παρασκευή 8/7 στο ισόγειο της Μεγάλης Λέσχης-ένα quartet εμπνευσμένο από  γεωμετρικούς σχηματισμούς, αρχιτεκτονικές συμμετρίες και επαναλήψεις μοτίβων ερμήνευσε δυνατότητες συνύπαρξης, αντίθεσης και απόκλισης που εμφανίζονται μεταξύ της γλώσσας και του σώματος, της αιτίας και του αποτελέσματος. Το δεύτερο και τρίτο μέρος του έργου παρουσιάσθηκαν την επόμενη μέρα στο Δημοτικό κήπο.  Στο δεύτερο μέρος οι ερμηνευτές, συγχρόνως με ένα ηχητικό τοπίο που αναφέρονταν στα άρθρα των ανθρώπινων δικαιωμάτων, μοιράστηκαν το χώρο ταξιδεύοντας στο χρόνο και χτίζοντας μεταξύ τους σχέσεις αλληλεπίδρασης. 

Στο τρίτο απόσπασμα μία γυναικεία φιγούρα που κουβαλούσε μία τεχνολογική μάσκα, όπως μία χελώνα το καβούκι της, αφού κυκλοφόρησε ανάμεσά μας αναζητώντας ένα σημείο «περισυλλογής», επιχείρησε να αντικρούσει τα πολύπλοκα τεχνολογικά συστήματα επικοινωνίας, επαναφέροντας την προσοχή μας στο σώμα, σε έναν κώδικα επικοινωνίας που αν και χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες τείνει να εξαλειφθεί.
Ίσως το Phrasis  ≠ Praxis να μην ήταν μόνο μία μοναδικά ενδιαφέρουσα και ξεχωριστή παράσταση που μας άφησε άψωνους, αλλά μια Τελετή αποσύνδεσης από την ψηφιακή μας καθημερινότητα δημιουργώντας ταυτόχρονα γέφυρες που να μας επανασυνδέουν σε έναν κοινό χώρο και χρόνο.

Η Τζένη Αργυρίου γεννήθηκε στην Καβάλα. Αποφοίτησε από την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Συνέχισε τις σπουδές της στη Νέα Υόρκη, με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση, και εκεί συνεργάστηκε με πολλούς χορογράφους, ανάμεσα στους οποίους ήταν και οι Chamecki Lerner, Maria Hassabi, Yin Mei, Amanda Loulaki. Το 2003 ίδρυσε την ομάδα Amorphy.org για την υποστήριξη της τέχνης των πολυμέσων. Έργα της είναι τα Memorandum (2013, σε συμπαραγωγή με τους φορείς Théâtre des Bernardines), O Espaço do Tempo, tanzhaus nrw και Marseille-Provence), Memoria Obscura (2012), Pleas(e)nter (2011, Kunstkapel Museum, Άμστερνταμ), Dr. Maybe Darling (2010, Μουσείο Μπενάκη και Digital Art Festival, Αθήνα),“Phrasis § Praxis” (σε εξέλιξη), “Synthesis” (2021), «Αποθέματα: Inventory» (2018), «ΑΝΩΝΥΜΟ» (2018), “Face to Phase” (2017).

γαλάζιες αποσκευές...

 του Κώστα Καναβούρη

Μικρή ιστορία αποχαιρετισμών

Όσο κι αν το πράγμα αλλάζει ύστερα από τόσα χρόνια αποχαιρετισμών, πάλι η νοσταλγία έρχεται να σου χτυπήσει ελαφρά τα βλέφαρα καθώς το αυτοκίνητο ανηφορίζει τον στριφογυριστό δρόμο προς τον Άγιο Σίλα έχοντας αφήσει πίσω την συνοικία της Δεξαμενής. Η πόλη, όπως πάντα (αλλά ένα «πάντα» που ποτέ δεν είναι το ίδιο κι αυτή η διαρκής αστάθεια είναι η μόνη του σταθερά), έτσι και τώρα αποκαλύπτει, καθώς απομακρύνεται «ολίγον κατ’ ολίγον», την νωχελική της ωραιότητα.

Ετοιμάζεται να σε αποχαιρετίσει κι εσύ ξέρεις πως κάθε φορά όλο και περισσότεροι σε αποχαιρετούν μέσα από την απουσία τους και πως η πόλη γίνεται κάθε φορά και πιο πολύ το φάσμα της, ωστόσο ο αποχαιρετισμός είναι πάντα εδώ.

Η πόλη ετοιμάζεται να σ’ αποχαιρετήσει, γνωρίζοντας ότι το πιο όμορφο στόμα είναι το στόμα του αποχαιρετισμού, γιατί είναι ζωγραφισμένο έτσι όπως ήθελε να ζωγραφίσει το στόμα ο Φράνσις Μπέηκον: «Όπως ζωγράφιζε ο Μονέ το ηλιοβασίλεμα». Και πως τα πιο όμορφα μάτια είναι τα μάτια του αποχαιρετισμού. Για να μπορούν να αντέχουν την έμπροσθεν όραση στον καιρό και στον χρόνο ώστε να συνεχίζεται το ταξίδι ανάμεσα στο «όχι ακόμα» και στο «ποτέ πια», το ταξίδι που ο Κωστής Μοσκώφ, όριζε «το ταξίδι από τα μάτια του ενός στα μάτια του άλλου».

Μια στροφή ακόμα. Η πόλη σε αποχαιρέτησε κάνοντας πιο γαλανές τις αποσκευές σου... ή μάλλον όχι: πιο γαλανή την σκευή σου. Το ταξίδι συνεχίζεται. Μαζί και η νοσταλγία. Κι αυτή ένα αέναο ταξίδι είναι που όλο χρειάζεται να το κάνεις σαν για πρώτη φορά μέχρι «τα μάτια του άλλου» που κάποτε συνάντησες. Αλλιώς δεν έχει νόημα και η νοσταλγία γίνεται κούφιος γλυκασμός, μια - τρόπον τινά- αισθητική τυφλότητα...

Καθώς η πόλη σε αποχαιρετά, αυτό το νόημα σου ψιθυρίζει χορεύοντας πάνω στα σύμφωνα της νοσταλγίας της για σένα, ώστε να ακουστούν ευκρινέστερα τα φωνήεντα από το χαμόγελό της: «όχι πάλι πίσω». Γιατί, απ’ ότι φαίνεται, η νοσταλγία δεν είναι καμωμένη από παρελθόν, άρα μια υπόθεση ιδιωτική που δεν αφορά κανέναν γιατί σε κανέναν δεν εισκομίζει κάτι. Η νοσταλγία είναι καμωμένη από μέλλον. Από όλα τα επόμενα, «καλό ταξίδι» και «καλό κουράγιο» και «σ’ αγαπώ» και «όνειρα γλυκά» και «καλημέρα» που εδώ έμαθες όχι μόνο να τα προφέρεις αλλά και να τα προσφέρεις. Να, κάπως έτσι λέω πως είναι η νοσταλγία.

Κι αν εκεί, στην τελευταία στροφή του δρόμου, στην τελευταία στροφή του αποχαιρετισμού, λαμπυρίσει το υγρό της φανέρωμα, τι να κάνουμε; Κι αυτό μέσα στην ζωή είναι, την λυγρή κατάσταση όλων των αέναων αποχαιρετισμών και αποχωρισμών, κάποιες φορές και ανεπίστρεπτων. Από αυτό το δάκρυ ξεκινάει η επόμενη μέρα που είναι και επόμενη μέρα στην μνήμη που θα γίνει κάποτε. Ας την ζήσουμε έτσι ώστε ν’ αξίζει να την νοσταλγούμε. Κι αν «ο ζωντανός ο χωρισμός παρηγοριά δεν έχει», υπάρχει και το ελληνιστικό ταφικό επίγραμμα για να στερεώνει την ύπαρξή μας: «δακρύειν όσον Θέμις»

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην Αυγή της Κυριακής στις 19 Ιουνίου.

Φωτογραφίες: 1. Η πόλη τη δεκαετία του ΄60.

2. Το Λιμάνι με πανσέληνο, αρχές της δεκαετίας του ΄30. Καναβούρης Κώστας(1955). Γεννήθηκε στην Καβάλα και ζει στην Αθήνα. Ποιητής και αρθρογράφος, επιμελείται εκπομπές για το βιβλίο στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Πρώτη εμφάνιση με την ποιητική συλλογή Τετράδιο ιχνογραφίας,1982. (Στις 11/08 στο Καρνάγιο, σε εκδήλωση στο πλαίσιο του 65ου Φεστιβάλ Φιλίππων σε ομιλία του με τίτλο: Μια ιστορία αποχαιρετισμών, θα μιλήσει για τους πρόσφυγες του ΄22 αλλά και τους πρόσφυγες όπου γης.)

 Καναβούρης Κώστας (1955). Γεννήθηκε στην Καβάλα και ζει στην Αθήνα. Ποιητής και αρθρογράφος, επιμελείται εκπομπές για το βιβλίο στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Πρώτη εμφάνιση με την ποιητική συλλογή Τετράδιο ιχνογραφίας, 1962. Την Πέμπτη 11.08 στο Καρνάγιο, σε εκδήλωση στο πλαίσιο του 65ου Φεστιβάλ Φιλίππων, θα πραγματοποιηθεί ομιλία του Κ.Κ. με τίτλο ''Μία ιστορία αποχαιρετισμών

Χρόνια πριν...

 Σάββατο 25 Ιουνίου 1966.

Γυμναστικές επιδείξεις στην αυλή του 12ου Δημοτικού. 

Συνηθιζόταν οι τέσσερεις πρώτες τάξεις να κάνουν ανά δύο ένα θεματικό μπαλετάκι και στη συνέχεια τα αγόρια της 5ης και 6ης τάξης εκτελούσαν ένα πρόγραμμα γυμναστικής, ενώ τα κορίτσια χόρευαν παραδοσιακούς χορούς. 

Εκείνη τη χρονιά, όμως, η Β' Τάξη ήταν πολυπληθής διότι σε εφαρμογή του νέου νόμου περιελάμβανε παιδιά που είχαν γεννηθεί από 1/1/1958 έως και 31/3/1959. Και επειδή ήταν και χωροταξικά απαγορευτικό, αλλά και πολύ δύσκολο να συντονίσει κανείς περισσότερα από 120 παιδιά 6 έως 8 ετών, αποφασίστηκε να εκτελέσουν άλλο πρόγραμμα τα παιδιά της 1ης και διαφορετικό της 2ης Τάξης. 

Η δασκάλα μας επέλεξε ένα μπαλέτο, που θα το εκτελούσαμε ντυμένοι πουλάκια. 

Κίτρινο κοντό παντελονάκι και κίτρινο πουκάμισο τα αγόρια και κίτρινο φουστάνι τα κορίτσια. Και όλοι κίτρινες μπαλαρίνες. 

Επάνω στα ρούχα έπρεπε να ραφτούν πολύχρωμα πούπουλα! 

Εκείνο που θυμάμαι είναι η αποπνικτική ζέστη εκείνου του σαββατόβραδου που γινόταν ακόμη πιο έντονη μέσα στις στολές με τα πούπουλα! Στα όρια της λιποθυμίας! 

ΥΓ: Την άλλη μέρα στις εφημερίδες υπήρχε η είδηση ότι στη Θεσσαλία η θερμοκρασία είχε ανεβεί στους 40 βαθμούς και μάλιστα στα Τρίκαλα είχαν πεθάνει κότες μη αντέχοντας την υψηλή θερμοκρασία! 

Τις κατάλαβα και τις συμπόνεσα πλήρως!

Στο τσιγάρο που κρατώ...

"Το να κόψεις το κάπνισμα είναι το ευκολότερο πράγμα... Εγώ το χω κόψει τουλάχιστον δέκα φορές...." Μου άρεζε πάντα αυτό το ευφυές, παιχνιδιάρικο, τόσο αντίστοιχο με την πραγματικότητα, απόφθεγμα του σπουδαίου Μαρκ Τουέιν... Κι εγώ, καπνίστρια σοβαρή από τα μαθητικά μου χρόνια, στην τουαλέτα του σπιτιού, στο άβατο του δωματίου μου, στα διάλείμματα στην απέναντι του Α΄ θηλέων Καβάλας πολυκατοικία, με την Ευγενία, την Μαρία, την Τζένη και τη Φάννυ, στις σμπόμπες και στις εκδρομές μας, με το καφεδάκι μας στο Εσπέρια, με την κόκα κόλα μας στη ντίσκο Σαμάνθα ή το καλοκαιράκι στο Μπάτη, με το μαρτινάκι μας στα πάρτι, ή ...ξεροσφύρι στις πολύωρες ΚΟΒες της ΚΝΕ...

Θαρρείς γεννήθηκα για να απολαμβάνω αυτήν την ... απόλαυση! ...Δεν με πείραξε, κι ούτε θυμάμαι την ζάλη του πρώτου τσιγάρου...Ίσως γιατί ήμουν ..μπαρουτοκαπνισμένη από τον υπέρ καπνιστή μπαμπά μας... Μου ταίριαξε πολύ το τσιγαράκι... Εως το 2004, δεν πέρασα μέρα χωρίς αυτό...
Μέχρι που με κατέβαλε, ένα άσθμα και το έκοψα αυτόματα, αναγκαστικά, χωρίς προσπάθεια, όμως και χωρίς καλή ανάσα...Στη δουλειά μου, το κάπνισμα για τους δημοσιογράφους ήταν κάτι απαραίτητο ...σαν προσόν! Σχεδόν υποχρεωτικό! Ήταν παρέα στα ρεπορτάζ, στα ξενύχτια, βοηθούσε πολύ, να τρέχει ο χρόνος κι η σκέψη... Ηταν και αγχολυτικό! Η τεράστια αίθουσα στη εφημερίδα Θεσσαλονίκη σκεπάζονταν από ένα πυκνό σύννεφο καπνού... Το ίδιο ίσχυε και για μένα...Κι όπως μου έλεγε περιπαιχτικά ο Παρασκευάς ...ξέρω πάντα που είσαι... Από το σύννεφο καπνού που πάντα υπάρχει από πάνω σου... Και προσπερνούσα τις φωνές της μαμάς για την άσχημη μυρωδιά στο σπίτι και στις κουρτίνες της... Ή, ακόμη, και τις αντιδράσεις των παιδιών μου, που όταν ήταν μικρά, δεν ήθελαν να καπνίζω... μου έκρυβαν τα τσιγάρα ή υπόσχονταν ότι αν το κόψω θα κόψουν κι αυτά την πιπίλα, και, μεγαλώνοντας, τις σκανδαλιές... 

Κι εγώ, όπως έλεγα χαριτολογώντας, περίμενα εκείνη την επιστημονική ανακοίνωση που θα διαβεβαίωνε ότι το κάπνισμα ...κάνει καλό στην υγεία! Όλες μου, σχεδόν, οι φωτογραφίες είναι με ένα τσιγάρο στο χέρι! Κι ακόμη θυμάμαι και γελάω όταν ένα βράδυ μετά τη δουλειά, σε ένα ταξί που πήρα, αντί να πω στον ταξιτζή τον προορισμό μου, του είπα ...δύο Καρέλια λαιτς! Κι όμως 18 χρόνια τώρα δεν κάπνισα ποτέ! Ούτε μια τζούρα...Απολαμβάνω όμως πολύ να κάθομαι δίπλα σε καπνιστες και ν αναπνέω τον καπνό του τσιγάρου τους! Το αγάπησα πολύ το τσιγαρακι, αλλά ... χωρίσαμε! Με παρηγορεί πολύ η ωραία αναπνοή μου! Και με παρηγορεί κάπως, ότι υπολογίζοντας τα κόστη των τσιγάρων μας, τα χρήματα που κερδίσαμε σαν ζευγάρι, αντιστοιχούν σε ένα διαμερισματάκι! Ακόμη κι έτσι, όμως, αν με διαβεβαίωνε ο Θεός ότι δεν θα αρρωστήσω ξανά, θα το άρχιζα πάλι! ... γονίδια, πάθη? Δεν ξέρω......

Κείμενο: Σμαρώ Γεωργιάδου.

Φωτογραφίες: 1.Συμμαθητές φουμάρουν αρειμανίως στις τουαλέτες του σχολείου.
                       2. Απαγορεύεται το απαγορεύειν.
 

Αγγλικων συνεχεια

 Διαβαζω στην Πρωινη 

Επεσε η αυλαια του τουρνουα Kavala 2022 3x3 GR National Tour

1ο Blue City Multisport Event

3o τουρνουα Grass mini Volley

2o Ανοιχτο Μαθημα (101 Introductory Lesson)

...τους Παρθενώνες και τα Ερεχθεία που στερήθηκαν

Το μουσείο της Καβάλας είναι κάτι μεταξύ γήινου άνθους και θαλασσινού. Την Πρωτοχρονιά του ΄80 ψήλωσαν τα κύματα και τα όστρακα μιας ανασκαφής μου γέμισαν αρμύρα και στα παραθαλάσσια ξενοδοχεία απορούσαν που στις εισόδους τους έφταναν θαλασσινά νερά. Τέτοια ήταν η μανία της θάλασσας. Είναι ένα κτίριο τσιμεντένιο από έξω, άλλοτε με άνοιξη και πέταλα λουλουδιών, άλλοτε με βροχές και χιόνι. Το μουσείο κτίσθηκε επί Δημητρίου Λαζαρίδη, Καβαλιώτη αρχαιολόγου στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, πριν από τη χούντα που τον έδιωξε. Είχε φυτέψει, όπως λέγανε, τα λουλούδια και τα δένδρα του κήπου και μπροστά, μία αμυγδαλιά και μία κερασιά. Κτίσθηκε σε μία περιοχή μπαζωμένη για να γίνει χώρος παραλιακός. Στην περιοχή του Φαλήρου, θαλασσινός αχός, τσιμέντο. Για την ουσία των εκθεμάτων του μουσείου μάλλον θα πρέπει κανείς να ρωτήσει ή τα πέταλα των λουλουδιών της κερασιάς στην αυλή και της αμυγδαλιάς, ή τα σύννεφα που χαμηλώνουν την άνοιξη πέρα στο ακρωτήριο Βρασίδας.

(Διεθνής ημέρα μουσείων)

Κείμενο: Τάκης Γραμμένος, Σελίδες για ημερολόγιο. Παλίμψηστο Καβάλας, Ανθολόγιο μεταπολεμικών λογοτεχνικών κειμένων.

Φωτογραφία: Το αρχαιολογικό μουσείο στις αρχές της δεκαετίας του ΄60.

It’s Only a Paper Moon

Η πανσέληνος του Μαΐου.

It's a barnum and bailey world
Just as phony as it an be
But it would't make believe
if you believe in me  ( E.Y. Harburg, Billy Rose & Harold Arlen. Written in 1932.)

Music Over Troubled Lifes

Αν και αποδεκατισμένοι εξαιτίας του κορωνοϊού, χθες Πέμπτη, αποχαιρετήσαμε τον Μάρτη και καλωσορίσαμε τον Απρίλη στον γνώριμο ζεστό χώρο του Nikiforos cafè-bar.

Τις κουβέντες μας, μετά την αναντίρρητη αποδοχή σχετικού αίτηματός μας, συνόδεψε μουσικά μια συλλογή τραγουδιών που επιλέχτηκαν από το γεγονός ότι βρέθηκαν στην κορυφή των καταλόγων επιτυχιών των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου την αντίστοιχη εβδομάδα από το 1958 έως και το 1984.

Φυσικά, είναι περιττό να αναφέρουμε ότι τα ποτά μας συνοδεύτηκαν, για άλλη μια φορά, από την προσφορά άφθονων ξηρών καρπών, αλλά και εντυπωσιακών εδεσμάτων.

Αυτή τη φορά οι προσφορές συμπληρώθηκαν με εξαιρετικό επιδόρπιο!

Να έχουμε όλοι έναν Καλό Μήνα!

(Και με τη διαβεβαίωση ότι τίποτε από τα παραπάνω δεν έχει σχέση με την παράδοση της σημερινής μέρας).

Black Is Black (or red, maybe?)

Πέμπτη χθες και οι συνήθεις (ιπ)πότες μαζεύτηκαν γύρωθεν της στρογγυλής τραπέζης του Nikiforos Cafe-bar. Με ποτά και εξαιρετικά σε ποιότητα και ποσότητα προσφερθέντα συνοδευτικά, σχολίασαν την επικαιρότητα και την αλλαγή διάθεσης στην προοπτική της επελαύνουσας Άνοιξης. Αυτή τη φορά η μουσική ιδέα ήταν να ακούσουμε κομμάτια με αγγλικούς στίχους από τις δεκαετίες του '60 και '70, που έγιναν μεγάλες επιτυχίες και στην Ελλάδα.

Με την σύμφωνη γνώμη και την επιμέλεια του Αποστόλη ακούστηκαν τα κομμάτια:

Sunday Girl (Blondie), The Night They Drove Old Dixie Down (The Band), Summer Wine (Nancy Sinatra), California Dreamin' (The Manas & Papas), Oh! Pretty Woman (Roy Orbinson), I'm A Believer (The Monkees), My Girl (The Temptations), Rose Garden (Lynn Anderson), Venus (The Shoking Blue), Those Were The Days (Mary Hopkin), My Sweet Lord (George Harrison), Donna Donna (Joan Baez), Sugar Sugar (The Archies), Stand By Me (Ben E. King), Get It On (T. Rex), You Are So Vain (Carly Simon), Living Next Door To Alice (The Smokie), Black Is Black (Los Lobos), No Milk Today (Herman's Hermits), In The Summertime (Mango Jerry), Be My Baby (The Ronettes), I'd Love You To Want Me (Lobo) και I Heard It Through The Grapevine (Marvin Gaye).

Να είμαστε όλοι υγιείς και στην επόμενη συνάντηση να έχουμε ανάλογη διάθεση και να ετοιμάσουμε μια ανάλογη θεματική μουσική επένδυση.

 

Κατοπιν ενεργειων μου

 Τα ηλεκτρονικα μεσα κοινωνικης δικτυωσης δινουν ευκαιρια σε πολιτικους καθε επιπεδου να προβαλλουν το 'εργο' τους. 

Δεν υπαρχει πλεον γεγονος για το οποιο τοπικος πολιτικος δεν λεει οτι εγινε κατοπι ενεργειων του. Απο επιδοτησεις μεχρι πινακιδες, τιποτα δεν θα γινοταν αν δεν υπηρχε ο πολιτικος που νοιαζεται τοσο πολυ για την περιοχη του και διαθετει ολη του την ενεργεια για εξυπηρετηση αναγκων της περιοχης

Η λογικη μου ειναι απλη. Αν κατι δικαιουται πχ επιδοτησης, υπαρχουν διαδικασιες για την εγκριση της. Οταν καποιος μας λεει οτι κατοπιν ενεργειων μου εξασφαλισα την επιδοτηση Χ, αυτο σημαινει οτι καποιος αλλος την εχει χασει για να δοθει μεσω πολιτικων διαδικασιων στην Καβαλα.  

Η απαντηση ειναι οτι ετσι γινονται τα πραγματα στην Ελλαδα. Αν ειναι ετσι ας καταργηθουν οι υπηρεσιες που υποτιθεται διαχειριζονται τετοια πραγματα και το δικαιο του ισχυρου να επικρατησει

Βασιλόπιτα 2022

Από το 2007, που έγινε η συνάντηση για την επανένωση, μετά από 30 χρόνια, των αποφοίτων του 1977 από το Β' Λύκειο Αρρένων, καθιερώθηκε η κοπή βασιλόπιτας της σειράς μας.

Έτσι, αρχίζοντας από τον Ιανουάριο του 2008 και για 13 συνεχόμενα χρόνια, συναντιόμασταν, όσοι είχαμε την διάθεση και την δυνατότητα, την τελευταία Πέμπτη του μήνα και κόβαμε τη βασιλόπιτά μας.

Δυστυχώς, η επέλαση της πανδημίας και η καθολική απαγόρευση συναθροίσεων τον Ιανουάριο του 2021, διέκοψε την διαδοχική αυτή εκδήλωση. Για την τήρηση του εθίμου, μια ομάδα που συνεχίσαμε τις κατά Πέμπτη συναντήσεις μέσω ηλεκτρονικών εφαρμογών (Zoom, WhatsApp, Signal), κόψαμε βασιλόπιτα διαδικτυακά! Ελπίζαμε ότι το 2022 η πανδημία θα είχε υποχωρήσει και θα είχαν αρθεί οι όποιοι περιορισμοί.

Η ελπίδα μας διαψεύστηκε και αναγκαστήκαμε, σύμφωνα με τους ισχύοντες περιορισμούς, να κόψουμε και την πίτα του 2022 στον στενό κύκλο της ηλεκτρονικής μας ομάδας.

Έτσι, το βράδυ της Πέμπτης 27/1/22 Χρήστος, Χάρης, Γιώργος και Νίκος δια ζώσης και Κώστας μέσω ηλεκτρονικής εφαρμογής, βρεθήκαμε στον χώρο του Nikiforos Cafe-bar, δίνοντας συνέχεια στο έθιμο. Τυχερός αναδείχθηκε ο ηλεκτρονικός συνδαιτυμόνας, Κώστας.

Ευχόμαστε να είναι η τελευταία φορά, που αναγκαζόμαστε να κάνουμε εκπτώσεις στην τήρηση του εθίμου, να έχουμε όλοι μια καλή χρονιά και να μπορέσουμε να βρεθούμε όλοι μαζί το 2023.

Ανεπαισθήτως

 Είμαι πολύ συγκινημένος που έρχομαι στην Καβάλα μετά από τριάντα χρόνια. Για πρώτη φορά είχα έρθει το 1956 με το φίλο μου, Γιώργο Μοσχίδη, για να δώσουμε ένα «λογοτεχνικό βραδινό». Τότε ήμασταν μερακλωμένοι με τη λογοτεχνία κι αυτά τα μεράκια διήρκεσαν τρεις-τέσσερεις δεκαετίες. Αργότερα, και χωρίς να το καταλάβω -ανεπαισθήτως, που λέει κι ο Καβάφης- κάτι άλλαξε στη ζωή μου και γύρω στο 1970 ένιωσα κάποια στροφή προς τη Φιλολογία, καθώς και μια ιδιαίτερη αγάπη προς τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία, πράγμα που δεν μου το είχε προσφέρει η μάνα μου που με είχε γαλουχήσει με την ιδέα ότι εμείς είμαστε Μικρασιάτες και όχι Μακεδόνες. Αποτέλεσμα αυτής της καινούριας ρίζας ήταν να στραφώ στην έρευνα της λογοτεχνίας και της πνευματικής ζωής στη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία την περίοδο από το 1850 μέχρι το 1950...
Τώρα ετοιμάζω την ανθολογία των Ελλήνων ποιητών που έγραψαν επί Τουρκοκρατίας στη Μακεδονία και που είναι 12 Θεσσαλονικείς, και σε άλλες 11 πόλεις. Μεταξύ αυτών και ο Ιωάννης Κωνσταντινίδης, που είναι μεγάλη φυσιογνωμία, όσο κι αν κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι στιχουργός. Ναι, αλλά σ΄αυτή την εποχή της αθηναϊκής σχολής είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσουμε ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία διακρίνουμε έναν ποιητή από ένα στιχουργό. 

Ο Ιωάννης Κωνσταντινίδης είχε ένα ποίημα που αναφέρεται, σε ποιο θέμα νομίζετε; Δεν μπορείτε να φανταστείτε. Στην τσουκνίδα. Σας βεβαιώνω πως πρόκειται για ένα από τα πιο πρωτότυπα ποιήματα που έχω διαβάσει. Η τσουκνίδα παραπονιέται ότι ο κόσμος την περιφρονεί, αλλά ο Πανάγαθος της έδωσε κι αυτής ίδια δικαιώματα, να ζει , να αναπνέει, να ρουφάει από το χώμα τις τροφές για να ζήσει, να βγάζει φύλλα. Σας αναφέρω μόνο αυτό το μικρό παράδειγμα για να σας δείξω πόσο βιαζόμαστε, ξιπασμένοι και φαντασμένοι, να περιφρονούμε κάθε τι δικό μας. Μου ΄λεγε μάλιστα ένας Καβαλιώτης στη Θεσσαλονίκη πρόσφατα: «Με τον Κωνσταντινίδη τώρα θα καταπιαστούμε; Δεν είμαστε καλά». «Έχεις δίκιο», του λεω. «Καταπιάσου εσύ με το Σεφέρη κι άσε για μας τα σκουπίδια...».
... Προσπαθώ με όλα αυτά, φλυαρώντας τόση ώρα και γυρίζοντας  μια στην ποίηση και μια στη βιβλιογραφία, να σας δείξω πόσο αυτά τα πράγματα που φαινομενικά είναι αταίριαστα- το ένα είναι δημιουργία με πάθος και με έμπνευση, το άλλο είναι φιλολογία με έρευνα- έχουν όμως ένα κοινό στοιχείο: Την προσκόλληση στα πράγματα. Βέβαια, όχι πως όλοι οι ποιητές θέλουν να είναι προσκολλημένοι στα πράγματα, αλλά τουλάχιστον πιστεύω, πως η ποίηση δεν είναι μοναχά η έκφραση των αισθημάτων, αλλά και η έκφραση των πραγμάτων. Ξεκινώντας από την ποίηση, μπορεί να φτάσουμε στην τοπική ιστορία. Ξεκινώντας από την τοπική ιστορία, μπορεί να συγκινηθούμε και να επιστρέψουμε πιο φορτισμένοι στην ποίηση.
Καθώς ερχόμουν με το αυτοκίνητο για την Καβάλα είδα έξω από το Σταυρό τον Πύργο του Βατατζή και συγκινήθηκα πολύ. Ο Βατατζής ξεκίνησε από τη Νίκαια και κατέληξε στη Μακεδονία για να ενοποιήσει τα κομμάτια του παλαιού Βυζαντίου. Ένα από τα ωραιότερα ποιήματα που έχω διαβάσει γι΄ αυτό το θέμα είναι του Ν.Γ. Πεντζίκη...
Δεν θα ξεχάσω πόσο συγκινήθηκα, όταν πρωτοανακάλυψα πως κάποιος άγνωστος ποιητής στη Θεσσαλονίκη, ονόματι Κώστας Σκαλτσάς (ο οποίος δεν ευτύχησε να γίνει μεγάλος ποιητής γιατί ήταν και δημοσιογράφος) ήρθε στην Καβάλα, εργάστηκε ως συντάκτης σε τοπικές εφημερίδες και το 1930 κατάφερε να εκδώσει την πρώτη «Ιστορία της Καβάλας» Ήταν κι αυτός ένας πρωτοπόρος, στον τομέα της τοπικής ιστορίας...

Πηγή: Το ΠεριΩδικό της Πόλης
Απομαγνητοφώνηση-με πρωτοβουλία του Κοσμά Χαρπαντίδη-από την ομιλία του Ντίνου Χριστιανόπουλου κατά την παρουσίαση του βιβλίου του με τίτλο «Ελληνικές εκδόσεις μακεδονικών πόλεων, πλην Θεσσαλονίκης, επί Τουρκοκρατίας- έκδοση του  Ι.Λ.Α.Κ», που έγινε στην Καβάλα στις 15 Νοεμβρίου 2000. 

Φωτογραφίες: 1. Το πρώτο ιστορικό βιβλιοπωλείο ''Ήλιος''  της Καβάλας,του Σωκράτη Διαμαντόπουλου στην οδό Μ. Αλεξάνδρου.

2. Ο ποιητής  Ι. Κωνσταντινίδης

Ending with a bang ...

Φεγγάρι που ένα σύννεφο αναβοσβήνει

Περπατώντας 

στην Τενέδου.

7.47 μ.μ.

Πέμπτη = "Νικηφόρος"

Πέμπτη χθες και η συνήθης παρέα, διευρυμένη κατά τον ... ασυνήθη ύποπτο, βρέθηκε και πάλι στον ζεστό χώρο του Cafè Nikiforos.

Ο barman, σερβιτόρος και dj Αποστόλης, αφού διέγνωσε τις μουσικές προτιμήσεις μας, συνόδευσε τα ποτά και τα συνοδευτικά μας με εξαιρετικά μουσικά κομμάτια.

Ακούστηκαν μεγάλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες, όπως Doors, Rolling Stones, Deep Purple, Led Zeppelin, America, Jefferson Airplane, Ten Years After, Jethro Tull, Rainbow, Neil Young, David Bowie, Iggy Pop, Kiss, Who, Status Qvo, Μoody Blues, Iron Butterfly και άλλοι.

ΥΓ: Ο επικοινωνιακός κινέζος του Χρήστου, με την εξαιρετική του φωτογραφική ποιότητα, απέδωσε πλήρως τη λάμψη που εκπέμπει ο γράφων! 🤣🤣

Είμαι διατηρητέο, είπε το χάος στους εργολάβους...

Ήταν το παλιό σπίτι στην Καβάλα του πρώην δήμαρχου και βουλευτή Μπαλάνου. Πουλήθηκε από τα παιδιά του πριν από πολλά χρόνια, έχοντας κριθεί ως διατηρητέο. Γύρω στο 2015, το αγόρασε ένας εργολάβος, και κυκλοφόρησε την είδηση  στην πόλη, ότι θα κρατήσει το εξαιρετικό εξωτερικό κέλυφος, θα ανασκευάσει το εσωτερικό για να το κάνει boutique- hotel 36 κλινών,
εξασφαλίζοντας άδεια δόμησης και ανακαίνισης. Καταπληκτική ιδέα. Κρατήσαμε βέβαια μικρό καλάθι, αλλά είμαστε καλοπροαίρετοι άνθρωποι και σκεφτήκαμε να μην είμαστε τόσο καχύποπτοι, και να περιμένουμε.  Αντί για εργασίες αναπαλαίωσης-αποκατάστασης, γρήγορα μπήκε μπουλντόζα!!!! γκρέμισε όλο το εσωτερικό και τους τοίχους, άφησε μόνο τον τοίχο-πρόσοψη στον δρόμο, που ως ετοιμόρροπος και με πύργους, ήταν θέμα χρόνου να καταρρεύσει. Μπήκαν λαμαρίνες, κορδέλες, υποστηρικτικά πλαίσια που, σε κεντρικό δρόμο, εμπόδιζαν την διέλευση στο πεζοδρόμιο, το οποίο στην ουσία είχε αχρηστευθεί. 
Χρόνια πολλά, παρέμενε έτσι, καμία εργασία δεν φαινόταν να προχωρά: το όμορφο σπίτι, είχε μετατραπεί σε ένα φάντασμα που έχασκε στο κέντρο της πόλης. Η μπουλντόζα, είχε παρκάρει πίσω από τον τοίχο, έτοιμη να αναλάβει δράση, και το σπίτι ήταν σαν βομβαρδισμένο και επικίνδυνο....Ώσπου χθες, κατέρρευσε ο τοίχος στην μεριά του δρόμου (η βασική δυτική είσοδος στην Καβάλα, βασική αρτηρία της πόλης, που οδηγεί στο πλέον πολυσύχναστο σταυροδρόμι της πόλης.) Οι εργάτες, δούλευαν από πίσω, ευτυχώς πεζός δεν υπήρχε στο σημείο να καταπλακωθεί, ένα αυτοκίνητο μόνο, που περίμενε στα φανάρια για να μπει στο κέντρο πόλη μαζί με κάτι άλλα έπαθαν ζημιές, όπως μου είπε γείτονας. 

Αδιανόητο; Η κανονική ιστορία στο Ελλαδιστάν, που ο καθένας που έχει λεφτά, αγοράζει πανέμορφα διατηρητέα με στόχο να τα καταστρέψει χωρίς αιδώ; Κι έτσι, έχουμε ακόμη μια βολική αναμενόμενη κατάρρευση διατηρητέου, που βρισκόταν σε οικόπεδο φιλέτο, την αβελτηρία όλων των εμπλεκομένων που εξέθεσαν σε θανάσιμο κίνδυνο ανθρώπους και περιουσίες, την καλή τύχη των πρωταγωνιστών της ιστορίας που δεν υπήρξαν θύματα, και την κακιά μας τύχη σαν πόλη και χώρα, που βλέπουμε να συνεχίζεται η καταστροφή του αρχιτεκτονικού πλούτου και της ιστορίας της πόλης από διάφορους χωρίς όραμα ντουβαροποιούς, που επί πλέον, έβαλαν σε κίνδυνο την ζωή και τις περιουσίες διερχόμενων.

Ιστορίες νεοελληνικού κράτους και πολιτισμού.

Ή παραλογισμού...

Κείμενο: Μαρία Π. Φωτογραφίες: 1. Το διατηρητέο το 1935. 2. Σκηνή από το συμβάν της κατάρρευσης

I can't get no ...

Σαν σήμερα, στις 5 Δεκεμβρίου 1969, κυκλοφόρησε στο Η.Β. το όγδοο άλμπουμ των Rolling Stones ''Let it Bleed'', σηματοδοτώντας την επιστροφή της μπάντας σε περισσότερο ροκ  και μπλουζ ήχους, αλλά και την κατάρρευση της ατμόσφαιρας του ιδεαλισμού, της ειρήνης και της αγάπης της δεκαετίας που έφευγε. Η ηχογράφηση ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 1969 και συνεχίσθηκε μέχρι το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Το άλμπουμ από πολλούς κριτικούς θεωρήθηκε το αριστούργημά τους. Ο Mick Jagger ζήτησε αρχικά από τον M.C. Escher να σχεδιάσει το εξώφυλλο όμως αυτός αρνήθηκε. Ο δίσκος ξεκινάει με το ''Gimme Shelter'', ένα βαρύ ροκ κομμάτι (που έχει ακουστεί ως soundrack σχεδόν σε όλες τις ταινίες του Martin Scorsese) και κλείνει με το ''You Can't Always Get What you Want''.  Στο άλμπουμ γίνεται αναφορά στο ''The Chelsea Dragstore''  στην King's Road του 

Λονδίνου, μια παμπ που χρησιμοποιήθηκε αργότερα  από τον Stanley Kubrick όταν κινηματογραφούσε την ταινία του ''Κουρδιστό Πορτοκάλι''. Όσο για την κοπέλα που αναφέρεται στην πρώτη στροφή πιθανολογείται ότι ο Μ.J. είχε στο νου του την Marrianne Faithful.
Το κορυφαίο τραγούδι στο δίσκο είναι το ''You Cant Always''. Ένα τραγούδι που πολλοί θεώρησαν ως την πεσιμιστική απάντηση των Stones  στο ''Hey Jude'' των Beatles αλλά και την έμπνευση  για το ''Bridge Over Troubled Water'' των Simon & Garfunkel που ακούστηκε λίγους μήνες μετά. Ξεκινά με τις 60 παιδικές φωνές μιας ουράνιας χορωδίας που μοιάζει  να είναι η φωνή των θεών. Αμέσως μετά ο Jagger, συνοδευόμενος από τον Al Kooper στο γαλλικό κόρνο,  επαναλαμβάνει μελαγχολικά  ότι '' no one gets what he always want''. Στο τραγούδι ο Μick αγγίζει την πραγματικότητα αποδεχόμενος αυτό που είναι αλήθεια για όλους, το πόσο δύσκολο είναι να βρεις την ευτυχία, ανοίγοντας όμως στο τέλος του ρεφραίν μια ρωγμή στην απιθανότητα...''But if you try sometimes, well, you just might find, You get what you need''.
...Αρκετά χρόνια μετά ο Μίλαν Κούντερα, μέσω της έκδηλης αμηχανίας του ήρωά του Τόμας, θα δηλώσει  ότι « δε μπορεί ποτέ κανείς να ξέρει αυτό που πρέπει να θέλει, γιατί έχουμε μόνο μια ζωή και δεν μπορούμε ούτε να τη συγκρίνουμε με προηγούμενες ζωές, ούτε να την επανορθώσουμε  σε ζωές επερχόμενες »

Ραντεβού στον Ανανιάδη...

 «Ο προπάππος μου Αντώνης 

Ανανιάδης, το 1880 άνοιξε στην κεντρική πλατεία της Αμισού (Σαμψούντα) του Πόντου κατάστημα που εμπορευόταν καφέ και ταυτόχρονα έκανε και εισαγωγή. Το Σεπτέμβριο του 1921 απαγχονίσθηκε ο γιός του Συμεών και λίγο καιρό αργότερα οι Τούρκοι κρέμασαν και τον ίδιο μαζί με άλλους 69 προκρίτους της πόλης κατηγορώντας τους ότι είχαν ''ελληνικά φρονήματα''. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, το 1922, η σύζυγος του Αντώνη Εύχαρις, μαζί με τα παιδιά της Νίκο, Δέσποινα και Πρόδρομο ήρθαν στην Καβάλα. Ο Πρόδρομος σπούδασε δικηγόρος, ενώ ο παππούς μου Νίκος συνέχισε το εμπόριο του καφέ του πατέρα του. Το πρώτο  κατάστημα βρισκόταν στην οδό Ομονοίας, λίγο πιο κάτω από τον Άγιο Παύλο. Το 1934 μεταφέρθηκε στη θέση που βρίσκεται σήμερα, στη γωνία 'Ιωνος Δραγούμη και Ομονοίας. Στη Βουλγαρική κατοχή η οικογένεια κατέφυγε στη Βέροια, όπου είχαμε συγγενείς.

Την επιχείρηση λειτούργησαν  Βούλγαροι, οι οποίοι κράτησαν στη δούλεψή τους δύο από τους υπαλλήλους του Νίκου. Μετά την απελευθέρωση, όταν η οικογένεια επέστρεψε, ξανάνοιξε το καφεκοπτείο στήνοντας την επιχείρηση από την αρχή. Οι Βούλγαροι φεύγοντας είχαν πάρει μαζί τους τα πάντα.

Το 1956 ο πατέρας μου Αντώνης έκανε την πρώτη ανακαίνιση του καφεκοπτείου που συνοδευόταν από αγορά νέων μηχανημάτων. Επίσης επέκτεινε το κατάστημα προς τη μεριά της Ίωνος Δραγούμη ενσωματώνοντας και το  κατάστημα  Γκανούλη....»

Το καφεκοπτείο αναδείχθηκε με τα χρόνια σε τοπόσημο της πόλης, καθώς η θέση του θεωρείται το εμπορικότερο σημείο της Καβάλας. Η πιο γνωστή γωνία του κέντρου με το έντονο άρωμα του φρεσκοψημένου καφέ εξαιρετικής ποιότητας. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό της ποιότητάς του αποτελεί και το γεγονός πως όταν πρόκειται να επισκεφτείς Καβαλιώτη που ζει σε άλλη πόλη, σου ζητάει να του πας καφέ Ανανιάδη... Σήμερα την επιχείρηση συνεχίζει δυναμικά η τέταρτη γενιά, ο Θεμιστοκλής, γιός του Αντώνη.

Πηγές:
Οι πληροφορίες για το κείμενο, από τον αγαπημένο φίλο και συμμαθητή Θέμο Ανανιάδη
Φωτογραφίες: 1. Αύγουστος 1937. Το κατάστημα ονομαζόταν τότε «ΒΡΑΖΙΛΙΑ» (Προσωπικό αρχείο).

                       2. Κάποιο βράδυ Παρασκευής μετά στο σχόλασμα των καπνεργατών, το 1954. 
                           ( Αρχείο Θ.Α).