T' Άϊ-Γιαννιού

 23 Ιουνίου.

Από νωρίς το απόγευμα μαζευόμασταν όλα τα παιδιά της γειτονιάς και συγκεντρώναμε ξερά κλαδιά και χόρτα από τους κήπους και τις αυλές μας, καθώς και από τα άκτιστα οικόπεδα.

Μόλις έπεφτε ο ήλιος, τα μεταφέραμε στη μέση του δρόμου και σχηματίζαμε τρεις σωρούς στη σειρά, που απείχαν περίπου 4-5 μέτρα μεταξύ τους, με τον πρώτο σωρό σαφώς μεγαλύτερο.

Αυτοκίνητα δεν υπήρχαν, δεκαετία του '60.

Και καθώς λιγόστευε το φως της μέρας, άναβαν οι φωτιές!

Και άρχιζαν να καταφθάνουν οι νοικοκυρές, ακόμη και αυτές που αρχικά δυσανασχετούσαν για τους επικείμενους καπνούς, κρατώντας τα ξεραμένα μαγιάτικα στεφάνια και τα έκαιγαν στη μεγάλη φωτιά, μπαίνοντας στη σειρά να πηδήξουν τις φωτιές, μαζί με όλη την πιτσιρικαρία. Στο τέλος ξεθάρρευαν και εμφανίζονταν και μερικοί άντρες/μπαμπάδες.

Στο μεταξύ, καπνοί και φωτιές ήταν ορατοί προερχόμενοι απο τον Βύρωνα, την Αγία Παρασκευή, την Παναγούδα, τη Ραψάνη. Σε όλη την Καβάλα οι δρόμοι είχαν γεμίσει φωτιές και μικρούς, μεγάλους και μεγαλύτερους να πηδούν τις φλόγες μέσα σε κραυγές και επιδοκιμασίες!

23 Ιουνίου, παραμονή του Αϊ-Γιαννιού, δεκαετία του '60, Οδός 16ης Ταξιαρχίας, στα ορεινά του Αϊ-Γιάννη.

Ο χρόνος και η βεβαιότητα των πιθανοτήτων.

«Ο μόνος λόγος που οι άνθρωποι θέλουν να είναι κυρίαρχοι του μέλλοντος είναι για να αλλάξουν το παρελθόν...» γράφει ο Μίλαν Κούντερα στο βιβλίο του '' Η Αθανασία'' κάνοντας μία έμμεση αναφορά στο ''Είναι και Χρόνος'' του Μάρτιν Χάιντεγκερ. Μία άποψη που δε βρίσκει σύμφωνο τον Ελύτη με το ποίημά του  «το Δεν και το Αδύνατον του κόσμου ετούτου».

Στην καλύτερη περίπτωση όταν λαμβάνουμε το μέλλον ως δεδομένο, είναι σαν  να επεκτείνουμε υπερβολικά το παρόν κάνοντάς το να ραίνει οποιαδήποτε ποσότητα χρόνου με κάθε είδους προσδοκίες και προγνώσεις. Έτσι το μέλλον είναι η ιδέα ενός υποθετικού παρόντος που βασίζεται στην εμπειρία μας, στη λογική, στην φαντασία  και στα όνειρά μας. Στην ουσία βέβαια, οι ελπίδες μας δε μπορούν να το κάνουν να υπάρξει, όπως εξάλλου οι λύπες μας δεν μπορούν ν΄ αλλάξουν το παρελθόν. Το τελευταίο έχει τουλάχιστον τη γεύση, τη χροιά, την ευωδία της δικής μας ατομικής ύπαρξης.
Το μέλλον όμως δεν ανακατώνεται στις επιθυμίες μας και στα συναισθήματά μας. Ανά πάσα στιγμή υπάρχει μια αιωνιότητα από διακλαδούμενες πιθανότητες. Ένα καθορισμένο συμβάν θα μπορούσε να ακυρώσει την έννοια του χρόνου. Δε διαλέγεις τη βροχή που θα σε μουσκέψει ως το κόκαλο όταν βγαίνεις από ένα ρεσιτάλ. 

Το άγνωστο, το απροσδόκητο, το απρόσμενο, όλες αυτές οι απίθανες  μεταβλητές της ανθρώπινης ζωής που απογυμνώνοντας την ανατολή του ήλιου από την έκπληξη, θα μπορούσαν να εξαλείψουν όλες τις ακτίνες του. Αλλά  δεν θα μπορούσαν ποτέ να κάνουν τα κύματα που σκάνε στην άμμο  να μη γυρίζουν πίσω ξανά.

Καλοκαίρι

Για σκέψου να μην πρόφταινες αυτό το καλοκαίρι να δεις το φως ξανά εκτυφλωτικό 

να νιώσεις την αφή του ήλιου 
να οσμιστείς δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές
ν’ ακούς τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας... (Τ.Π.)