Παιδιά των γονιών μας, ξανά για ένα πρωινό

Λένε πως τα μόνα φαντάσματα που αν δεις μπροστά σου δεν θα τρομάξεις, είναι αυτά των γονιών σου. Είναι οι άγγελοι της παιδικής μας ηλικίας.

Την περασμένη Κυριακή,12 Ιουλίου, έγινε μια πολύ πρωτότυπη συνάντηση των παιδιών των παλιών υπαλλήλων του ΙΚΑ Καβάλας που δούλεψαν ως διοικητικοί ή υγειονομικοί από την αρχή της ίδρυσής του στην πόλη μας και το πολύ μέχρι το 1980.

Αφορμή στάθηκε η φωτογραφία των εγκαινίων του κτιρίου του ΙΚΑ Καβάλας στις 26-06-1954 με τα περίπου ενενήντα πρόσωπα των τότε εργαζομένων σε αυτό να αποτυπώνονται στις γνωστές σκάλες της εισόδου του κτιρίου. Τα φωτεινά πρόσωπα των γονιών, ολόφρεσκα και χαμογελαστά, στο άνθος της νιότης τους, κάλεσαν τα μεσήλικα (ή και υπερήλικα) σήμερα παιδιά τους, να βρεθούν, να ξαναγνωριστούν, να τους μνημονεύσουν.
Κείμενο: Τζένη Χ.

Ιούλης

Κάποιες φωτογραφίες δεν δείχνουν μόνο αυτό που υπάρχει.
Δείχνουν κι αυτό που μόλις έφυγε.
Μας θυμίζουν πως κάθε πέρασμα αφήνει κάτι πίσω του, ακόμη κι όταν ο άνθρωπος  έχει χαθεί από το κάδρο.

 

T' Άϊ-Γιαννιού

 23 Ιουνίου.

Από νωρίς το απόγευμα μαζευόμασταν όλα τα παιδιά της γειτονιάς και συγκεντρώναμε ξερά κλαδιά και χόρτα από τους κήπους και τις αυλές μας, καθώς και από τα άκτιστα οικόπεδα.

Μόλις έπεφτε ο ήλιος, τα μεταφέραμε στη μέση του δρόμου και σχηματίζαμε τρεις σωρούς στη σειρά, που απείχαν περίπου 4-5 μέτρα μεταξύ τους, με τον πρώτο σωρό σαφώς μεγαλύτερο.

Αυτοκίνητα δεν υπήρχαν, δεκαετία του '60.

Και καθώς λιγόστευε το φως της μέρας, άναβαν οι φωτιές!

Και άρχιζαν να καταφθάνουν οι νοικοκυρές, ακόμη και αυτές που αρχικά δυσανασχετούσαν για τους επικείμενους καπνούς, κρατώντας τα ξεραμένα μαγιάτικα στεφάνια και τα έκαιγαν στη μεγάλη φωτιά, μπαίνοντας στη σειρά να πηδήξουν τις φωτιές, μαζί με όλη την πιτσιρικαρία. Στο τέλος ξεθάρρευαν και εμφανίζονταν και μερικοί άντρες/μπαμπάδες.

Στο μεταξύ, καπνοί και φωτιές ήταν ορατοί προερχόμενοι απο τον Βύρωνα, την Αγία Παρασκευή, την Παναγούδα, τη Ραψάνη. Σε όλη την Καβάλα οι δρόμοι είχαν γεμίσει φωτιές και μικρούς, μεγάλους και μεγαλύτερους να πηδούν τις φλόγες μέσα σε κραυγές και επιδοκιμασίες!

23 Ιουνίου, παραμονή του Αϊ-Γιαννιού, δεκαετία του '60, Οδός 16ης Ταξιαρχίας, στα ορεινά του Αϊ-Γιάννη.

Ο χρόνος και η βεβαιότητα των πιθανοτήτων.

«Ο μόνος λόγος που οι άνθρωποι θέλουν να είναι κυρίαρχοι του μέλλοντος είναι για να αλλάξουν το παρελθόν...» γράφει ο Μίλαν Κούντερα στο βιβλίο του '' Η Αθανασία'' κάνοντας μία έμμεση αναφορά στο ''Είναι και Χρόνος'' του Μάρτιν Χάιντεγκερ. Μία άποψη που δε βρίσκει σύμφωνο τον Ελύτη με το ποίημά του  «το Δεν και το Αδύνατον του κόσμου ετούτου».

Στην καλύτερη περίπτωση όταν λαμβάνουμε το μέλλον ως δεδομένο, είναι σαν  να επεκτείνουμε υπερβολικά το παρόν κάνοντάς το να ραίνει οποιαδήποτε ποσότητα χρόνου με κάθε είδους προσδοκίες και προγνώσεις. Έτσι το μέλλον είναι η ιδέα ενός υποθετικού παρόντος που βασίζεται στην εμπειρία μας, στη λογική, στην φαντασία  και στα όνειρά μας. Στην ουσία βέβαια, οι ελπίδες μας δε μπορούν να το κάνουν να υπάρξει, όπως εξάλλου οι λύπες μας δεν μπορούν ν΄ αλλάξουν το παρελθόν. Το τελευταίο έχει τουλάχιστον τη γεύση, τη χροιά, την ευωδία της δικής μας ατομικής ύπαρξης.
Το μέλλον όμως δεν ανακατώνεται στις επιθυμίες μας και στα συναισθήματά μας. Ανά πάσα στιγμή υπάρχει μια αιωνιότητα από διακλαδούμενες πιθανότητες. Ένα καθορισμένο συμβάν θα μπορούσε να ακυρώσει την έννοια του χρόνου. Δε διαλέγεις τη βροχή που θα σε μουσκέψει ως το κόκαλο όταν βγαίνεις από ένα ρεσιτάλ. 

Το άγνωστο, το απροσδόκητο, το απρόσμενο, όλες αυτές οι απίθανες  μεταβλητές της ανθρώπινης ζωής που απογυμνώνοντας την ανατολή του ήλιου από την έκπληξη, θα μπορούσαν να εξαλείψουν όλες τις ακτίνες του. Αλλά  δεν θα μπορούσαν ποτέ να κάνουν τα κύματα που σκάνε στην άμμο  να μη γυρίζουν πίσω ξανά.

Καλοκαίρι

Για σκέψου να μην πρόφταινες αυτό το καλοκαίρι να δεις το φως ξανά εκτυφλωτικό 

να νιώσεις την αφή του ήλιου 
να οσμιστείς δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές
ν’ ακούς τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας... (Τ.Π.)

Μάης

Άνοιξη θρύψαλο μενεξεδί
Άνοιξη σκόνη μυριόχρωμη
Στ΄ ανοιχτά χαρτιά και στα βιβλία
Κιόλας φυσούσε χλιαρό αεράκι
Με τσιγγάνες που άρπαζε
Σαν χαρταετούς 
Ψηλά

Άνοιξη κρύσταλλο και νίκελ

Άνοιξη παραπάτημα των κήπων;

Άνοιξη φούξια του παροξυσμού 

Άνοιξη βούισμα στους κροτάφους 

Άνοιξη no nein και no

Άνοιξη άνοιξη σαλπάροντας

1939 Ο.Ε.

«Καβάλα 2125»

Η Καβάλα μετασχηματίζεται σε έναν κάθετο αστικό οργανισμό που αναπτύσσεται πάνω από τον ιστορικό της πυρήνα. Οργανικές μορφές πύργων, εμπνευσμένες από φυσικά κελύφη και κυτταρικές δομές, επαναπροσδιορίζουν τη σχέση αρχιτεκτονικής και περιβάλλοντος. Η πόλη δεν επεκτείνεται οριζόντια, εξελίσσεται καθ’ ύψος, ενσωματώνοντας τεχνολογίες βιωσιμότητας.

Πώς μπορεί μια σύγχρονη πόλη να αναπτυχθεί χωρίς να αλλοιώσει τη φυσιογνωμία της;

Περιοδικό Καμάρες (2)
Φανταστική πόλη

« … Στην παμπ πηγαίνεις στις εννιά, εγώ έντεκα με μία … »

Σχόλιο πάνω στην μοναξιά των ανθρώπων στην πόλη.
Η πόλη μας συγκεντρώνει επειδή εκεί βρίσκουμε το βασικό αγαθό της ζωής μας: την εργασία.
Σε σχέση όμως με τις μικρές κοινωνίες όπως είναι το χωριό, μας αποξενώνει.
Τα συνεχή και απαιτητικά ωράρια, οι υψηλοί τοίχοι που υψώνονται–ώνουμε γύρω μας και οι ..., τα… (προσθέστε εσείς), μας κλείνουν στον εαυτό μας.
Αποφεύγουμε τα βλέμματα των άλλων, μας ευχαριστεί να περνάμε απαρατήρητοι.
Ο ανθρωπάκος της εικόνας, εξαιτίας όλων των παραπάνω, δεν θα συναντήσει ποτέ την αληθινή του αγάπη που ζει στην ίδια πόλη, λίγο πιο εκεί.

Περιοδικό Καμάρες (2)
Φανταστική πόλη

Απρίλης

Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας

Μες απ΄ την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας 
Θύμηση και επιθυμία, ταράζοντας

Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.

      T.S.Eliot
( H έρημη χώρα)
 

κι αν είναι αργά...δεν είναι αργά για θαύματα

το ζήτημα είναι από που βλέπει
κανείς τον ουρανό

Μάρτης

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Μυγδαλιά

Οι Χειμώνες

πάντα κρατούν τo λόγο τους,

όταν υπόσχονται μια Άνοιξη...

Φεβρουάριος

 

Κι οι μέρες που σου λείπουν,  Φεβρουάριε,

 

ίσως μας αποδοθούν στον παράδεισο …

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 Την ΠΕΜΠΤΗ, 29/1/2026, θα κόψουμε την βασιλόπιτά μας, στην ταβέρνα "Το Αραλίκι", στην Θ. Πουλίδου, στην Παναγία, απέναντι από το Ιμαρέτ. Ώρα προσέλευσης: 9μμ.

Καλούνται όλοι οι συμμαθητές μας, απόφοιτοι του 1977 από το Β' Λύκειο Αρρένων Καβάλας, να παρευρεθούν στην συνεστίαση.

Στους αμμόλοφους

 Στο τέλος τα ίδια τα όνειρά μας θα μας σώσουν.