23 Ιουνίου.
Από νωρίς το απόγευμα μαζευόμασταν όλα τα παιδιά της γειτονιάς και συγκεντρώναμε ξερά κλαδιά και χόρτα από τους κήπους και τις αυλές μας, καθώς και από τα άκτιστα οικόπεδα.
Μόλις έπεφτε ο ήλιος, τα μεταφέραμε στη μέση του δρόμου και σχηματίζαμε τρεις σωρούς στη σειρά, που απείχαν περίπου 4-5 μέτρα μεταξύ τους, με τον πρώτο σωρό σαφώς μεγαλύτερο.
Αυτοκίνητα δεν υπήρχαν, δεκαετία του '60.
Και καθώς λιγόστευε το φως της μέρας, άναβαν οι φωτιές!
Και άρχιζαν να καταφθάνουν οι νοικοκυρές, ακόμη και αυτές που αρχικά δυσανασχετούσαν για τους επικείμενους καπνούς, κρατώντας τα ξεραμένα μαγιάτικα στεφάνια και τα έκαιγαν στη μεγάλη φωτιά, μπαίνοντας στη σειρά να πηδήξουν τις φωτιές, μαζί με όλη την πιτσιρικαρία. Στο τέλος ξεθάρρευαν και εμφανίζονταν και μερικοί άντρες/μπαμπάδες.
Στο μεταξύ, καπνοί και φωτιές ήταν ορατοί προερχόμενοι απο τον Βύρωνα, την Αγία Παρασκευή, την Παναγούδα, τη Ραψάνη. Σε όλη την Καβάλα οι δρόμοι είχαν γεμίσει φωτιές και μικρούς, μεγάλους και μεγαλύτερους να πηδούν τις φλόγες μέσα σε κραυγές και επιδοκιμασίες!
23 Ιουνίου, παραμονή του Αϊ-Γιαννιού, δεκαετία του '60, Οδός 16ης Ταξιαρχίας, στα ορεινά του Αϊ-Γιάννη.
